ನಮ್ಮನೆ..

      
ಹೊಸಮನೆ ಕಟ್ಟುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಕಟ್ಟಿದ ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಹಳೆಯ ಮನೆ.. ಮನೆ ಇಬ್ಬಾಗವಾದ ಕಾರಣ ನಾನು ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ಅಪರೂಪ.. ಆದರೂ ಕರೆದಾಗ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ಇವನಿಗೆಂಥ ಧೀಮಾಕು ಅಂತ ಆವ್ರು ಅನ್ನಬಾರ್ದು ಅನ್ನೋ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದೆ.         
                     

            . ಅವ್ರ ಮನೆಯ ಹಿಂದೆಯೇ ಇರೋ ಹಳೆ ಮನೆ ನಾ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಂದಲೂ ಅತಿ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟ ಜಾಗ ಅಂದ್ರೂ ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಹಿಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಲೇ ಎದುರಾಗೋ ದನಗಳ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಬಾಲವನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಆಡೋ ಪುಟ್ಟ ಕರುಗಳು, ಉದ್ದ ಕೋಡಿನ ವಾರೆ ಕೋಡಿನ ಸೆಗಣಿ ವಾಸನೆ ಹೊತ್ತು 'ವಯ್ಯ್,ವ್ಯಾಕ್' ಎನ್ನೋ ಸೋಂಬೇರಿ ಎಮ್ಮೆಗಳು.. ಬಲೆ ಹೊಡೆಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಓರಲೆ ಹಿಡಿದರೂ ಸಹ ತಮ್ಮ ವಯಸ್ಸನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾಚುತಿರುವ ಹಲಸಿನ ಮರದ ಪಕಾಸಿ, ಅದರ ಮೇಲಿನ ಕೆಂಪು ಹೆಂಚು, ಪಕಾಸಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೂವಿನ ಗೊಂಚಲಿನಂತೆ ನೇತಾಡೋ ಮೆದೆಹುಲ್ಲಿನ ತೆನೆ.. ಇವೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿದಾಗ ತಿಳಿದೋ ತಿಳಿಯದೇ ನಾ ನನ್ನೇ ಮರೆತುಹೋಗಿದ್ದೆ.

              ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯ ದಾಟುತ್ತಲೇ ಎದುರಾಗುವ ಹಳೆಮನೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ಕೆತ್ತಿದ ೧೦-೧೨-೧೯೯೧ ಎಂಬ ಸ್ಫುಟಾಕ್ಷರಗಳು ಅದೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಮನ ಕಲಕಿದವು. ನಾ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಹಳೆ ಮನೆಗೂ ಮುಂಚೆ ಇದ್ದ ಇನ್ನೊಂದು ಹಳೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯಂತೆ.. ಅದೊಂದು ಎರಡಂತಸ್ತಿನ ಹಿಂದೆ ಮೂವತ್ತು ಎಕರೇ ಅಡಿಕೆ ತೆಂಗು ಬಾಳೆ ಸಾಂಬೆ ಹಲಸು ಮಾವು ಮತ್ತೊಂದು ಮಗದೊಂದು ಸಸ್ಯಾದಿ ಸಸ್ಯಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮುಂದೆ ಭಯಂಕರ ಕಾನನದಿಂದ ಸಂರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಭೂತಾಕಾರದ ಮನೆಯಂತೆ. ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಚೌಕಿ, ಅದ್ರ ಹಿಂದೊಂದು ಮುಚೆಕಡೆ, ಒಳ ನಡೆದಂತೆ ಉಪ್ಪರಿಗೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳು ಆಚೀಚೆ ಹತ್ತಾರು ಕೋಣೆಗಳು, ಇನ್ನೂ ಒಳ ಹೋದರೆ ಹಜಾರ, ಊಟದ ಮನೆ, ಅಡುಗೆ ಮನೆ, ಧಾನ್ಯ ಉಗ್ರಾಣ, ಫಣಥ, ಎಷ್ಟೊಂದು..!!

ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದುದು ಮೂವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಂದಿಯಂತೆ.. ನಾನೇ ಮೊದಲ ಮೊಮ್ಮಗ ಅಂತೆ.. ಯಾವುದೂ ನೆನಪಿಲ್ಲ :( ನೆನಪಿದ್ದುದು ಒಂದೇ.. ಹೆಂಚಿನ ಮಧ್ಯೆ ಬೆಳಕು ಬರಲಿ ಎಂದು ಇಡುತ್ತಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಗಾಜಿನ ಚೂರಿನ ಮಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳಕಿನ ಕೋಲು. ಅದನ್ನ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ ಹಿಡಿದು ಮರದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ನನ್ನ ಗೋಳು ಹೊಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಪೇರಳೆ ಹಣ್ಣನು ಹೊಡೆದು ಉದುರಿಸಬೇಕೆಂದು..

           ಮನೆಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಕ್ಷಣ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗುವುದು.. ಅದೆಷ್ಟು ನೋಡಬೇಕೆಂದೂ ಆಸೆಗಳಿದ್ದರೂ, ನೋಡಿದ್ದರೂ ನೆನಪಾಗದ ಸಂಗತಿಗಳೆಷ್ಟು..!! ಹಳೆ ಜೀವನವನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೋತೇನೆ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನೇ ಒಬ್ಬನೇ ಕುಳಿತಾಗ ಅನಿಸೋದು ಸಹಜ.. ಆದರೂ, ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಲ ಅರ್ಥವಾಗದ ಸಂಗತಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಈಗಲೂ ಕಾಡುತ್ತವೆ.. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಾಲ್ ಗಳ ಸುತ್ತ ಗೆಳೆಯರೊಡನೆ ಅಡ್ಡಾಡುವಾಗ ಕೇವಲ ಎರಡೇ ನಿಮಷದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಂಧಿಸುವ ಭಯಂಕರ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್,ವಿಲ್ಲಾಗಳು ಸೆಳೆವುದು ಸಹಜ.. ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದು ವಾಪಸಾದಮೇಲೆ ಕೊನೆಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಾಡುವುದು ಬಾಳಿ ಬದುಕಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಗತಕಾಲದ ನೆನಪುಗಳು ತರುವ ನಮ್ಮ ಹಳೆ ಮನೆ ಮಾತ್ರವೇ.. ಹುಟ್ಟಿದಿಂದಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಎತ್ತಿ ಆಡಿಸು ನೆನಪುಗಳಿಗೆ ಜೀವ ಬೆಸೆವ ಹಳೆಯ ಮನೆ 'ಓಲ್ಡ್ ಈಸ್ ಗೋಲ್ಡ್' ಆನೊ ಪದಕ್ಕೆ ಮಾದರಿ. ಎಷ್ಟೇ ದುಡಿದು ದಣಿದು ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಿ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಮನೆ ಕೊಂಡು ಬದುಕಿದರೂ ಸಿಗದ ಸುಖ ಹಳೆ ಮುರುಕಲು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದು ಒಂದು ಸೋಜಿಗವೇ. 'ಶಾಂತಿ' ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ನೆಲಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನೇ ನಾ ಕೇಳಿಕೋಂಡದ್ದೂ ಉಂಟು!

ಎಲ್ಲ ನೆನೆದಾಗ ಮನಕ್ಕೆ "ನೆನಪುಗಳ ಮಾತು ಮಧುರ" ಆನೊ ಮಾತು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತದೆ... ಅದೆಷ್ಟು ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತು!