ರಿಲೆಶನ್ಸ್ ಕನ್ಫ್ಯುಶನ್ಸ್... !!

ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಓದಿದ ಕವಲು ಕಾದಂಬರಿ ಅದ್ಯಾಕೋ ಇಂದು ತುಂಬಾ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಜೆ ಯಾಕಾಗಿದೆ ನೀನಿಲ್ಲದೆ ಹಾಡು ಚಾಲೂ ಇದೆ.. ಹಾಡು ಮುಗಿದು ಮತ್ತೊಂದು ಗೀತೆ... 'ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ.. ಕನಸೊಂದು ಶುರುವಾಗಿದೆ' ಹಾಡು ಮನದಾಳದಲ್ಲಿ ಬೇರೂರುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ನೀನೇ ಇಲ್ಲ. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲ ಸಡಗರವಾಗಿ ಏನೋ ನನಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡ್ಬೇಕೆಂದು ನಿನ್ನ ತೋರಿಸಿ ಮಾತೆಲ್ಲ ಮುಗಿದು ನೀನು ದಿನಾ 'ನೀವೇ ನಂಗೆಲ್ಲಾ' ಅಂತ ಹುಸಿ ಪ್ರಾಮಿಸ್ ಮಾಡಿ ಎರಡೇ ವಾರದಲ್ಲಿ ಟೈಂ ಪಾಸ್ ಮಾಡಿ ಕೈ ಕೊಟ್ಟಮೇಲೆ ಒಂದು ಕೊಡುಗೆ ಕೊಡಬೇಕಲ್ಲ. ಇಗೋ ಈ ಬರಹ ನಿನಗೆ ಸಮರ್ಪಣೆ.
ನೀ ಈ ತರ ಗುಮ್ಮನ ತರ ಬೇಜಾರ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ ಕೂರ್ಬೆಡವೊ, ನಿನ್ನ 'ಮ್ಯಾನರಿಸ್ಮ್' ಇದು ಸರಿ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಬಿಂದಾಸ್ ಆಗಿದ್ರನ್ನೇ ಚೆಂದ ಅಂತ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ತುಂಬಿಸಿದ ನನ್ನ ತಮ್ಮನಿಗೆ ಈ ಬರಹ ಸಮರ್ಪಣೆ..
ಲೇ, ಬೀ ಎಂ ಟಿ ಸಿ ಹೋದರೆ ವೋಲ್ವೋ ಬರುತ್ತೆ ಹೋಗೋ. ಹೋಗಿದ್ದು ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕೇ, ಇವತ್ತಲ್ಲ ನಾಳೆ ಕೈ ಕೊಡೋವ್ರು ಬೇಡ. ನಿನಗೆ ಒಳಿತು ತರುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗಿಯೇ ಸಿಗುತ್ತಾಳೆ ಅಂತ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿದ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಈ ಬರಹದ ಸಮರ್ಪಣೆ.
ಮನೆಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, 'ಅಪ್ಪ, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ಕಥೆಯಲ್ಲ್ಲ ಹೇಳಿದಳು ಅಂತ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದಾಗ. 'ತೋ.. ಹೇಸು ಮನುಷ್ಯ. ನೀನು ಗಂಡಸು. ಕಣ್ಣೀರು ಶೋಭೆ ತರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆದರಿಸಬೇಕು. ಹೆದರಬಾರದು' ಅಂತ ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿದ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಈ ಬರಹದ ಸಮರ್ಪಣೆ.

ಇರಲಿ.. ಯಾವ ವಿಷಯ ಅಂತ ಆಗಲೇ ನೀವು ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. 'ಸಂಬಂಧಗಳು'. ಹೌದು.. ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯ ಅಲ್ಲ್ವಾ? ಹೌದು.. ಆದರೆ ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಒಂದು ಜಗತ್ತು? ತೀರಾ ನಿಗೂಢ!! ಒಂದು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಟಿ ವಿ ೯ 'ಹೀಗೂ ಉಂಟೆ' ತರಹ.

ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ಸೇರಿಸಿ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಬರೆದಿದ್ದ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿಡಿಸುವ ಹಾಗೆ!

ಉದಾಹರಣೆಗಳು:.
ಮೊದಲನೆಯದು:
ಮಲೆನಾಡ ಕರೆಂಟ್ ತರಹ: ದಿನಕ್ಕೆ ೧೨ ಗಂಟೆ ಪವರ್ ಕಟ್... ಕೆಲವು ಸಂಬಂಧಗಳು ಕೂಡ ಇದೆ ತರಹ ಅರ್ಧ ದಿನ ಇಮ್ಮಡಿ ಪ್ರೀತಿ.. ಇನ್ನರ್ಧ ದಿನ ಪೂರ್ತಿ ಜಗಳ.. ಮುನಿಸು.. ಇರಿಸು ಮುರಿಸು.. ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ನೀವು ಮದ್ಯೆ ಹೋದ್ರೋ ನಿಮ್ಮ ಕಥೆ ಮುಗಿಯಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆಯೇ ಮುಗಿಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಇದೊಂದು ತರ ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ತರಹ. ಸಂಸಾರದ ಸಾಮರಸ್ಯ ಅಂತ ಹೇಳಬಹುದು. ಏಳು ಬೀಳುಗಳ ನಡುವೆ ಕರೆಂಟ್ ಬರುವುದಂತೂ ಗ್ಯಾರಂಟಿ.

ಎರಡನೆಯದು:
ಮಲೆನಾಡ ಕರೆಂಟ್ (ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ).. ದೇವರೇ.. ಈ ತರಹ ಸಂಬಂಧಗಳು ಶತ್ರುವಿಗೂ ಬೇಡ. ಇದೊಂಥರಾ ಬಾಯ್ಫ್ರೆಂಡ್ ಗರ್ರ್ಲ್ಫ್ರ್ಫ್ರೆಂಡ್ ನಡುವೆ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿ ಬಂದಾಗ ಆಗುವ ರೀತಿ. ಒಂದು ಸರಿ ಅನುಮಾನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೊಕ್ಕಿತೆಂದರೆ ಅದು ಯಾವಾಗ ಸರಿ ಆಗುವುದೋ ಆ ದೇವರಿಗೂ ಸಹ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಇಲ್ಲ.

ಇದು ಸಾಲ ಕೊಟ್ಟ ಜನಕ್ಕೂ ಅನುವಹಿಸುವುದುಂಟು.. ನೀವು ಯಾರನ್ನ ನಂಬಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೀರೋ ಅವರು ಹೇಳಿದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಹಣ ವಾಪಸ್ ಕೊಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಹಣ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಮಾತ್ರ ಹಿರಿ ಹಿರಿ ಹಿಗ್ಗಿದ ಮನುಷ್ಯ ವಾಪಸ್ ಕೇಳುವಾಗ 'ಪತ್ತೆಯೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ', ಅಥವಾ ಅದ್ಯಾವ ಊರಲ್ಲಿ ಇರುವನೋ.. ಇದ್ದರೂ ನಿಮ್ಮ ಫೋನ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ನೀವೇ ಸುಸ್ತಾಗಿ 'ಸಾಯ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ.. ಹಣ ಹೋಯಿತು'ಎಂದಾಗ ಯಾವತ್ತೋ ಒಮ್ಮೆ ಅವನೇ ನಿಮಗೆ ಕರೆ ಮಾಡುವ.. 'ಲೆ.. ಸಾರಿ.. ಅವತ್ತು ಫೋನ್ ಎತ್ತೋಕ್ ಆಗಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣದ ಸಹಾಯ ಸಿಗಬಹುದಾ?' ಅಂತ..!!
ನಮ್ಮೂರ್ ಕರೆಂಟ್ ಕೂಡಾ ಹೀಗೆಯೇ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ.. ಹೋದರೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ದಿನ ಆದಮೇಲೆ ಒಮ್ಮೆ ಬರುತ್ತದೆ!

ಮೂರನೆಯದು:
ದನದ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಉರಿಯುವ ಮುರಿನ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯ ಬೆಂಕಿಯ ಕೆಂಡದಂತೆ! ಬೂದಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಕೆಂಡ..!!
ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ನೆಂಟರಿಷ್ಟ್ರಿಗೆ ಹೋಲಿಸಬಹುದು.. ನಿಮ್ಮನ್ನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುವಂತೆ ಹೊರಗಿನಿಂದಲೇ ನಟಿಸುತ್ತಾ.. ಒಳಗಿನಿಂದ 'ಹೆಂಗಾದ್ರೂ ಮಾಡಿ ಇವನಿಗೆ ಹೊಗೆ ಹಾಕ್ಬೇಕಲ್ಲ' ಅಂತ ಕಾಯ್ತಾ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಸರಿಯಾದ ಸಂದರ್ಭ ನೋಡಿ ನಿಮಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೊಗೆ ಹಾಕ್ತಾರೆ. ಆವಾಗ್ಲೇ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದು.. ಓ.. ಕೆಂಡ ಉರಿತಾ ಇತ್ತು ಒಳಗೆ. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಬರೀ ಬೂದಿ ಇತ್ತು ಅಂತ ತಪ್ಪು ತಿಳ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಅಂತ.. ಅಲ್ವಾ?
ಇದು ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗುವುದುಂಟು.. ತುಂಬಾ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಆಗಿರೋರೆ ಒಬ್ಬಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಬಾಯ್‌ಫ್ರೆಂಡ್ ಸಿಕ್ಕರೆ ಒಳಗೆ ತಂಗ್ಯಾಕಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅಸೂಯೆ ಪಡುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ.. ಚಾನ್ಸ್ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಹೋಮ ಖಂಡಿತ.

ನಾಲ್ಕನೆಯದು:
ಬಸ್.. ಟ್ರೈನ್ ಟಿಕೆಟ್ ತರಹ.. ಪ್ರಯಾಣ ಆಗುವ ವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ..
ಇದು ಸದ್ಯದ ಜಗತ್ತಿನ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರ ರಿಲೇಶನ್ಸ್ ಗೆ ಸರಿಹೊಂದುವುದು.. ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಂತೆ ಪರಿಚಯವಾಗುವ ಇವರು ಯಾರು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಟಿಕೆಟ್ ತಗೊಂಡಿರುವರು ಅಂತ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಓಕೆ.. ನೋಡೋಣ ಪ್ರಯಾಣ ಇರುವ ವರೆಗೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಇರುವ ಅಂತ ಶುರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವರು. ಇಳಿಯುವ ಜಾಗ ಬಂದಾಗಲೇ ತಿಳಿಯುವುದು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಅಂತ... ಯಾರು ಮೊದಲು ಇಳಿಯುತ್ತಾರೋ..ಅವರು ಟಿಕೆಟ್ ಎಸೆದು ಆರಾಮಾಗಿ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡುವರು.. ಒಬ್ಬರೇ ಉಳಿದವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಒಂಟಿತನ ಕಾಡುವುದು ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ.
ಇದು ಇಲ್ಲಿ ಹಲವರಿಗೆ ಖಂಡಿತ ಆಗಿಯೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.. ಆದರೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಐದನೆಯದು.
ಆಟೋ ಪ್ರಯಾಣದ ರೀತಿ..
ಶಾರ್ಟ್ ಟರ್ಮ್.. ಫಾಸ್ಟ್ ಎಂಡ್ ಫ್ಯೂರಿಯಸ್.. ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎಷ್ಟು? ಹೈ ಫೈ ಸೊಸೈಟಿಯ ಜನರು ಫಾಲೋ ಮಾಡುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ.. ನನಗೆ ಇಷ್ಟೇ ಬೇಕು.. ಇದರ ಮುಂದೆ ನನಗೂ ನಿನಗೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲಾ. ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ನನಗೆ ನಿನಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಸಂಭಂಧಗಳೂ ಇಲ್ಲ.. 'ಐ ವಾಂಟ್.. ಯೂ ವಾಂಟ್'.. ಲೆಟ್ಸ್ ಬೀ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ವಿತ್ ಬೆನಿಫಿಟ್ಸ್. ಇಟ್ಸ್ ಓವರ್.

ಆರನೆಯದು..
ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್.. ಫಾಸ್ಟ್ ಫುಡ್ ಏನಾದರೂ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಿ..
ಅದು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಳಷ್ಟೆ ಚೆಂದ.. ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಂತೆ.. ಚುನಾವಣಾ ಸಮಯ ಬಂದಾಗಲೇ ಅವರು ಬಗ್ಗಿ ನಡೆಯುವುದು... ನಿಮ್ಮಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಏನೋ ಸಹಾಯವಾಗುವುದಿದೆ ಅಂತ ನಿಮಗೆ ಅರಿವಾದಾಗಲೇ ನೀವು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಈಗಿನ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲೂ ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮಿಂದ ಏನೋ ಆಗುವುದಿದೆ ಅಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಜನ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರೋ ಬದುಕಿದಿರಿ... ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ಗೊತ್ತಲ್ಲ? ಐಸ್ ಕರಗಿದ ಮೇಲೆ ಪಾನಿ ಪೂರಿ ಆರಿದಮೇಲೆ? ಉಹೂಂ.. ನೋ ಯೂಸ್..!

ಕೊನೆಯದು:
ಮೇಣದ ಬತ್ತಿಯಂತೆ..
ನೀವು ಇರುವವರೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಹಣದಲ್ಲಿ ಮಜಾ ಮಾಡಿ.. ನಿಮ್ಮ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಕೆಲಸವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಂತರ ತಮಗೆ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಂದಿಸಿ ಆರಾಮಾಗಿ ಹೊದಿಗೆ ಹೊದ್ದು ಮಲಗುವ ಜನರು.. ನಂದಿಹೋದಮೇಲೆಯೇ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದು.. ಚೆ.. ಆಯ್ತಲ್ಲ ನನ್ನ ಉಪಯೋಗ!!

ಹೀಗೆ ಪ್ರಪಂಚ ಬಹಳ ಬೇಗ ಬೆಳೆದಂತೆ.. ಸಂಭಂಧಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೂಡ ಇಲ್ಲವಾದಂತಾಗಿದೆ. ತೋಳಲ್ಲೇ ಹೊತ್ತು ಮಗುವಿನ ಮೈ ಶಾಖ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತೀಯ ಮಹಿಳೆ ಮಗುವಿಗೆ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸುವ ಕಾಲವೂ ಬಂದಿದೆ.. ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಆಡಿ ಬೆಳೆದು ಮನೆಯ ಮೌಲ್ಯ ತಿಳಿವ ಮಗುವನ್ನು 'ಪ್ಲೇ ಹೋಮ್' ಲೀ ಗುಮ್ಮನಂತಾಗಿಸುವ ಕಾಲವೂ ಬಂದಾಗಿದೆ. ಸದ್ಯ ನಮಗಾದರೂ ಇಂಥ ಜನುಮ ಬರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ಒಂದು ಅದೃಷ್ಟದ ಮಾತು..

ನೋಡಿ.. ನಿಮಗೇನಾದರೂ ಹೊಳೆದಲ್ಲಿ ನೀವು ಈ ಬರಹಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸೇರಿಸಿ.. ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಮಿಸಿ.. 'ಸರ್ವೇ ಜನಾಃ ಸುಖಿನೋ ಭವಂತು'!

ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಬರಲಿ.. ಹಣಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಬೇಡ... ಅಲ್ಲವಾ

'ಪ್ಲೀಸ್.. ಡು ನಾಟ್ ಲವ್ ಮೀ'

ಅದ್ಯಾಕೋ ಆಫೀಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಹಾಡು ಕೇಳುವ ಹೊಸ ಚಟಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೆ... 'ವಿಮಾನವ ನೋಡುತ್ತಾ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಅದನ್ನೇ ಉಲ್ಕೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಆಸೆಗಳನ್ನು ತೋಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾ ಎಂಬ ಭಾವವು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಾಕಿತ್ತು. ಅದೇ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕತ್ತಲೆಗೆ ಸರಿಸುತ್ತದೆ.. ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನಮ್ಮ ಫೋನ್ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ ನಮ್ಮನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳದ ಕೆಲವರ ಕಾಲ್ ಮೆಸೇಜ್ಗಳಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ.. ಆದರೆ  ಜೀವನ ಅದನ್ನು ಮರೆಸಿ ನಿಮ್ಮ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಬೆಳಕಿಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ತಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅದ್ಯಾವುದೋ ಕಾಣದ ಕೈ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪಾತಾಳದಿಂದ ಎತ್ತಿ ಮತ್ತೆ ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತದೆ!! ಇಷ್ಟು ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದಲ್ಲದೆ ಜೀವನ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ಕತ್ತಲಿಗೆ ತಳ್ಳಿದ್ದು ತೀರಾ ದುರದೃಷ್ಟಕರ!

ಅವಳು ಕೈ ಕೊಟ್ಟು ಅರ್ಧ ವರುಷವಾಯಿತು.. ಇವಳು ಕೈ ಬಿಟ್ಟು ಒಂದು ವಾರವಾಯಿತು..! ಟೋಟಲಿ ೨ ವರುಷಗಳ ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಜೀವನ ನುಚ್ಚು ನೂರಾಯಿತು. ಹೂವಿನ ದಳಗಳನ್ನು 'ಇವಳು ವಾಪಸ್ ಬರ್ತಾಳೆ, ಬರಲ್ಲ ಅಂತ ಕಿತ್ತು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ ಪಾಪ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡದ್ದೂ ಆಯಿತು.. ಶಾಲಾ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಲಿತ 'ಫ್ಲೆಮ್ಸ್' ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮ ಹೆಸರು ಸೇರಿಸಿ ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ನಮ್ಮ ಸಂಭಂಧಗಳು ತಪ್ಪಾಗಿ ಗುರುತಾಗಿವೆಯೇ ಅಂತ ತಾಳೆ ನೋಡಿದ್ದೂ ಆಯಿತು.. ಇವತ್ತು ಇಂಡಿಯಾ ಗೆದ್ದರೆ.. ಇವಳು ಮತ್ತೆ ವಾಪಸ್ ಬರ್ತಾಳೆ ಅಂತ ಕನಸು ಕಂಡದ್ದಾಯಿತು.. ಇಂಡಿಯಾ ಗೆಡ್ದದ್ದಾಯಿತು.. ನೀ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ನೀ ಬರೋದು ಇಲ್ಲ..
ಸರಿ.. ನನಗುಲಿದದ್ದು ಯೂ ಟ್ಯೂಬ್ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ! 'ನಾ ರಾಶಿ ರಾಶಿ ಕನಸ ಕೂಡಿಸಿಟ್ಟೆ..! ನೀ ಅದರ ಮೇಲೆ ಬೆಂಕಿ ಸುರಿದು ಹೋದೆ.' ಹೋದರೆ ಹೊಗೆ ನೀ ದೂರ' ಹಾಡು ಕೇಳಿ ನಿನ್ನ ಬಯ್ದರೂ ನೀ ಮನದಿಂದ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಶನಿಯಂತೆ ಅದೇ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಕುಳಿತೆ! ಹೋಗಲಿ ನೀ ಅಂತೂ ಕೈ ಹಿಡಿಲಿಲ್ಲ.. ನೀ ತಂದ ನೋವನ್ನು ಮರೆಸುವೇ ಅಂತ ಜೀವನ ಕೊಟ್ಟ ಇನ್ನೊಂದು ಜೀವ ಕೂಡ ನಿನ್ನ ಕಥೆ ಕೇಳಿ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಹೊಸ ಪೈರನ್ನು ಚಿವುಟಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಳು. ಅದಲ್ಲದೆ, 'ನಿನ್ನೊಂದಿಗಿದ್ದು ನನ್ನ ಜೀವನ ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಮೂರ್ಖಳೆನಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಮಾತು ನೀ ಹಾಕಿದ್ದ ಬರೆಗೆ ಅವಳು ಉಪ್ಪು ಹಾಕಿ ನೆಕ್ಕಿದಂತಿತ್ತು.
 ನನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ನನ್ನದೇ ಕನಸಿನ ಲೋಕವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಯಾವುದೋ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಟ್ರಾವೆಲ್ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ ಆಗಿ ಕ್ಯಾಮರಾ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದು ಹೊಸ ಜನ ಹೊಸ ಮನ ಹೊಸ ಗಾಳಿ ಹೊಸ ಹೊಂಗಿರಣವ ತಾಕಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಂಗಳಲಿ ಕತ್ತಲೆ ತುಂಬಿದ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನು ನಾ ಎಂದಿಗೂ ಕ್ಷಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಸಾರಿಯೂ ನ್ಯೂಸ್ ಚಾನೆಲ್‌ನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಭಯಳಂತ ಹುಡುಗಿಯ ದುರಂತ ಕಥೆಯನ್ನು ತೋರುವಾಗ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮನ ಮಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಹುಡುಗಿಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿದರೆ ಆತನಿಗೆ 'ಫ್ಲರ್ಟ್' ಎಂಬ ಪಟ್ಟ ಕಟ್ಟಿ ಆತನ ಗುಣಕ್ಕೆ ಘೇರಾವ್ ಹಾಕುತ್ತೀರಾ. ಅದೇ ಹುಡುಗಿಯರು ಅದನ್ನೇ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಹುಸಿ ಕನಸುಗಳನ್ನು ತುಂಬಿ, ಬೇಡ ಅಂದರೂ ಬಿಡದೆ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ನೀನೇ ಬೇಕು ಅಂತ ಮನಸು ಕೆಡಿಸಿ, ಅದ್ಯಾಕೋ ಸಂದರ್ಭಗಳು ತನ್ನ ಕಡೆಗೆ ವಾಲುತ್ತಿಲ್ಲ ಅನಿಸುವಾಗ ಬೇರೆಡೆ ಮೀನಿನಂತೆ ಜಾರಿಕೊಳ್ಳುವ ನೀವು ಅದೆಂತವರು? ನಿಮಗೆ ಧೈರ್ಯವಿಲ್ಲವ ಅಥವಾ ಒಂದು ಹೃದಯೋದೊಂದಿಗೆ ಆಡಿ ಖುಷಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹುಚ್ಚು ಚಟವಾ? ಅದೇ ಶುರುವಿನಲ್ಲಿ 'ಅವನನ್ನು ನಾ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಂದಿದ್ದ ನೀನು', ಆರು ತಿಂಗಳ ನಂತ್ರ 'ಯಾಕಮ್ಮ ಈಗ ಬಿಟ್ಟೆ ಆಂದ್ರೆ, 'ಹೀ ಈಸ್ ಆಕ್ಟಿಂಗ್ ವಿಯರ್ಡ್' ಅನ್ನುವ ಒಂದೇ ವಾಖ್ಯದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪಾಪವನ್ನು ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಂಡ್ಯಲ್ಲ.. ನಾ ಹೇಗೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿಟ್ತಿದ್ದ ವಿಶ್ವಾಸದ ಪಾಪ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿ?

ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಆನೊ ಒಂದು ವಿಷಯ ನನಗೆ ತಿಳಿದದ್ದು ನನ್ನ ಕಾಲೇಜ್ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ. ಅದೂ ಕೇವಲ ಭೌತ,ರಸಾಯನ,ಜೀವಶಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ. ಈ ತರಹ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೀವು ತೀರಾ ಒಂದು ಜೀವದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸುತ್ತೀರಾ ಅಂತ ದೇವರಾಣೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾವೆಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಾಗಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಂದು ಸುಳ್ಳು ನಿಜಾ ಮಾಡಲು ದೇವರಾಣೆ ಹಾಕುವಂತೆ, ನೀವು ಅಷ್ಟೇ ಸುಲಭವಾಗಿ 'ಪ್ರಾಮಿಸ್' ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿರಿ. ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಮರ್ಯಾದೆ ಇಲ್ಲದೆ ಹೇಗೆ ಜಾರಿಕೊಂಡಿರಿ, ನಿಮಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಮನಃ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಅದು ಹೇಗೆ ಅಷ್ಟು ಸಲೀಸಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತು ಇಸೀಗೋಯಿಂಗ್ ಆಗಿ ಇದ್ದು ಬಿಡುತ್ತೀರಿ? ದೇವರು ನಿಮ್ಮಂಥವರ ಪಾಲಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದಾನೆಯೇ? ನಮ್ಮಂಥ ಎಮೋಷನಲ್ ಹುಡುಗರನ್ನ ಕೇವಲ 'ಈಡಿಯಟ್' ಅಂತ ಅಂದ್ಕೋತನಾ? ಎಂತ ಕಥೆ? ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿಮ್ಮ ದೆಸೆಯಿಂದ ದೇವರಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ಬೈದಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಗೇಡಿತನದಿಂದ ಅವನು ಬಯ್ಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಿಮ್ಮಂಥ ಹುಡುಗಿಯರಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗಿಯರೂ ಸಹ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಬಾಳಲಾರರು. ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ನೀವೆಲ್ಲ? ಸಚ್ ಆ ಡಿಸ್‌ಗ್ರ್ರೆಸ್!

ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಗೆಳತಿಯಿರಾದ್ದಾರೆ, ಗೆಳೆಯರಿದ್ದಾರೆ.. ನಿಮ್ಮಂತವರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ದಿನವೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ತಲೆ ಕೆಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ. ಹಲವು ಬಾರಿ ಅಬ್ಬಾ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಇನ್ನೂ ಇದ್ದಾರಲ್ಲ ಇಂಥ ಕೆಟ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅನ್ನೋದು ಖುಷಿಯೂ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ಆಟವಾಡಿ, ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ಟಾ ಟಾ ಹೇಳುವ ನಿಮ್ಮಂಥ ಚೀಟ್ ಗಳಿಂದಲೇ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತ್ಯಾರರು ಆನೋದೊಂದು ಗೊತ್ತಾಗುವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಅನುಕೂಲ.
ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ರೀತಿ ಇನ್ನೊಂದು ಹುಡುಗನಿಗೆ ಮಾಡ್ಬೇಡಿ.. ಪ್ಲೀಸ್...!! ಹುಡುಗರನ್ನು ದೂರದಿಂದ ನೋಡಿ, ಕಾಮೆಂಟ್ ಮಾಡಿ, ಅವನ ಪಾಡಿಗೆ ಅವನನ್ನ ಇರಲು ಬಿಟ್ಬಿಡಿ.. ಮನಸ್ಸು ಒಬ್ಬರು ಆಡಿಹೋಗುವ ಆಟದ ಬಯಲು ಅಲ್ಲ.. ಯಾವುದೋ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಲ್ನಲ್ಲಿ ಟ್ರಯಲ್ ಮಾಡಿ ಬೇಡ ಅನ್ನುವ ಬಟ್ಟೆಯೂ ಅಲ್ಲ ಅನುವುದು ನೆನಪಿರಲಿ. ನಿಮ್ಮ ಲವ್ ಇರದಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಅವನ ಲೈಫ್ನ್ನ್ ಅವನೇ ಹೇಟ್ ಮಾಡುವಂತೆ ಮಾಡ್ಬೇಡಿ!

ಹುಡುಗ್ರೆ ನೀವು ಅಷ್ಟೇ.. ಹುಶಾರಾಗಿರಿ..! 

ಮಹಾ ಮರ್ಕಟಾಭೀಷೇಕ!!

ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮನೆಯಿಂದ ಕರೆ ಬಂದಿತ್ತು..! "ಯಾವಾಗ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತೀಯಾ? ಆಗಲೇ ೩ ತಿಂಗಳಾಯಿತು" ಎಂದು ಅಮ್ಮನ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಊರೂರು ಸುತ್ತಿ ರಜೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ರಜೆಗಾಗಿ ಕಾಯುವುದಕ್ಕೂ, ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಹಟಾತ್ತಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ರಜೆ ಸಿಗುವುದಕ್ಕೂ ಸರಿಯಾಗಿ, ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಊರಿಗೆ ನಡೆದಿದ್ದೆ. ಮನೆಯ ತಲುಪುವ ಮುನ್ನವೇ ಚಳಿಗಾಲದ ಆಗುಂಬೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬನಿಯ ಹಗುರವಾದ ಭಾವ ತುಂಬಿ ಮನೆಯ ಕೆಂಪುಮಣ್ಣಿನ ಹಸಿರು ಇಕ್ಕೆಲದ ಕಾಲುದಾರಿಯನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ನೆನೆಸುತಾ, ಮನೆಯನ್ನು ಯಾವಾಗ ತಲುಪುವೆನೋ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಹಪಹಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಪ್ರಯಾಸದ ಪ್ರಯಾಣದ ಮಧ್ಯೆ ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯರು ಹಾಗೂ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಬೆಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಪಾನಿಪೂರಿಯ ಸವಿಯನ್ನು ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಸವಿದು, ಊರಿನ ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಮನೆಗೆ ತಲುಪುವಾಗ ಸಂಜೆ ೮ ಘಂಟೆ.
ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಲೇ ಅಡಿಕೆ ಸುಲಿತದ ದೃಶ್ಯ.. ಆದರೆ ಈ ಸಾರಿಯದ್ದು ಒಂದು ತರಹ ಬೇರೆಯದೇ ರೀತಿ, ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯ ಜನ, ಮಾತಿಲ್ಲದ ನೀರವ ಮೌನ!!  ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಅಂತಳದ ಆ ತುದಿಯಿಂದ ಈ ಮೂಲೆಯವರೆಗೂ ಎತ್ತ ಕಣ್ಣು ಹಾಸಿದರೂ ಜನವೋ ಜನ, ಗಲಾಟೆಯೋ ಗಲಾಟೆ!! ಕಿವಿಗೆ ಕಿಚಿ ಕಿಚಿ ಎನ್ನಿಸುವ ಅಡಿಕೆ ಸಿಪ್ಪೆ ಸುಲಿಯುವ ಚರ್ರ್ ಪರ್ರ್ ಎನ್ನುವ ಮನಕ್ಕೆ ಕಚಗುಳಿ ಇಡುವ ಹಿತವಾದ ಸದ್ದು. ಒಂದಷ್ಟು ಕೆಲಸಗಾರರ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಪದಗಳು, ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಮಂದಿಯ ಜನಪದ ಹಾಡುಗಳು. ಅಡಿಕೆ ಸುಲಿತ ಮಲೆನಾಡಿಗರಿಗೆ ಒಂದು ತೆರನಾದ ಹಬ್ಬ ಇದ್ದಂತೆ! ಈಗಲೋ ಇರುವ ಯುವಕರೆಲ್ಲ, ಕೃಷಿಗೆ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರ ಹಾಕಿ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಗಿಟ್ಟಿಸಿದ್ದರು.

ಜಗಲಿಗೆ ಧಾವಿಸುತ್ತಲೆ ಅಪ್ಪ ಹಾಗೂ ರಜನಿ(ಅಮ್ಮ) ಎದುರು ಬದುರು ಕುಳಿತು ಗೋಟಡಕೆಯನ್ನು ಸುಳಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ನೋಡಿದಾಕ್ಷಣ ಅವರು, "ಓಹೋಹೋ, ರಕ್ಷಿತ್ ಮಹಾರಾಜರು ಬರಬೇಕು, ಇತ್ತ ಧಾವಿಸಬೇಕು" ಎಂದು ರಜನಿ ನನಗೆ ಕಿಚಾಯಿಸಿದಳು. ನಾನು ಸುಮ್ಮನಿರದೆ, ಏನು ಅಪ್ಪನ ಎದುರಿಗೆ ಕುಳಿತು ಲೈನ್ ಹೊಡೀತಾ ಇದೀಯಾ ಅಂತ ತಿರುಗಿ ಕೆಣಕಿದೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಅಪ್ಪ, "ಹೋಗಿ ಲುಂಗಿ ಉಟ್ಟು ಬಾ, ಗೋಣಿ ಚೀಲ ಕತ್ತಿ ರೆಡಿ ಇದೆ, ಮಾತು ಕಮ್ಮಿ ಮಾಡಿ ಅಡಿಕೆ ಸುಲಿ, ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಮನೆಗೆ ಕರೆದ ಒಳಮರ್ಮ ಅರ್ತವಾಗಲು ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ" ಎನ್ನಿ.

ಅಪ್ಪನ ಆಣತಿಯಂತೆ, ಮುಖ ತೊಳೆದು ಬೆಲ್ಲದ ಚಾ (ಅಡಿಕೆ ಸುಲಿತದ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಟೀ) ಕುಡಿದು ಅಡಿಕೆ ಕತ್ತಿ ಗೋಣಿ ರೆಡಿ ಮಾಡಿ ಅಡಿಕೆ ಸುಳಿಯಲಿ ಅಪ್ಪ ರಜನಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಕುಳಿತೆ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹತ್ತು ಅಡಿಕೆ ಸುಳಿಯುತ್ತಲೆ, ಬೇಸರವಾಗಿ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಕೂರಲಾಗಿ ಮೊದಲೆಲ್ಲ ದಯ್ಯದ (ದೆವ್ವ) ಕಥೆ ಹೇಳಿ ಮನದೊಳಗೆ ನಡುಕ ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸದಾಳೊಬ್ಬನ ಹತ್ತಿರ, "ಏ ತಮ್ಮಣ್ಣ, ಒಂದು ದಯ್ಯದ ಕಥೆ ಹೇಳು ಮಾರಾಯ, ಕೆಳಾಣ" ಎಂದು ಭಿನ್ನವಿಸಿದೆ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ ರಜಿನಿ, ಈಗ ದಯ್ಯ ಗಿಯ್ಯ ಏನು ಇಲ್ಲ ಮಾರಾಯ, ಎಲ್ಲ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿಯೇ ಹೋಗಿದ್ದಾವೆ", ಎನ್ನಲು. ಕಾರಣ? ಎಂದು ನಾ ಕೇಳಿದೆ.
ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಮಂಜುನಾಥ, ಕೋಪೋದ್ರಿಕ್ತ ನಾಗಿ, "ಅಯ್ಯ, ಈ ಬ್ಯಾವರ್‌ಸಿ ಮಂಗಗಳನ್ನು ಫಾರೆಸ್ಟರ್‌ಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ, ಆಗುಂಬೆ ಕಾಡು ದೊಡ್ಡದು ಅಂತ ಇಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವು ಬಂದಮೇಲೆ ದಯ್ಯ ಅಲ್ಲ ದೇವರೂ ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಇರುವುದೋ ಬಿಡುವುದೋ ಅಂತ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ" ಎಂದ.
ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು, ಯಾಕಪ್ಪಾ ನಿನಗೇನು ಮಾಡಿದವು ಅವು ಅಂತ ಕೇಳಲು, "ಅಯ್ಯ, ನಮ್ಮನೇಲಿ ಏನು ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿದರೂ ಅದು ಮಂಗಕ್ಕೆ ಸಾಲುವುದಿಲ್ಲ. ಭಯಂಕರ ಲೂಟಿ ಮಾರ್ರೆ.. ಅದೆಷ್ಟೇ ಬಂದೈಬಸ್ತು ಮಾಡಿದರೂ, ನಮಗೂ ಮೀರಿ ಬುದ್ಧಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ ಊಟ ಮಾಡ್ತವೆ. ಅದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ನಮ್ಮ ಯಂಕುಗೆ ಎರ್ಡು ಬಾರ್ಸಿ ಹೋಗ್ಯವೆ ಸೂಳೆ ಮುಂಡೇವು" ಎಂದ ಕೋಪದಿಂದ.
ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತ ಅಪ್ಪ, "ಹೌದು ಮಾರಾಯ, ಮುಂದಿನ ಸಾರಿ ಗದ್ದೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.. ಈ ಮಂಗನ ಕಾಯುವುದೇ ಎರಡಾಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸ. ಅವು ಬೇರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಭಾರೀ ಬುದ್ಧಿವಂತವಾಗಿವೆ. ಮೊದಲಿನ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿದರೆ ಹೆದರುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ತಮ್ಮಣ್ಣ ಒಂದು ಮಂಗ ಹೊಡೆದೂ ಗದ್ದೆಯ ಮರಕ್ಕೆ ನೇತು ಹಾಕಿಯೂ, ಅವಕ್ಕೆ ಭಯ ಬರಲಿಲ್ಲ. ರೈತ ಜನ್ಮ ಮಹಾ ಹಿಂಸೆ". ಎಂದರು.
ನಾನು ಅದಕ್ಕೆ, "ಅಪ್ಪ, ಮಂಗನನ್ನು ಹೊಡೆದರೆ ಪ್ರಾಣಿ ದಯಾ ಸಂಘದವರು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿಯಾರು ಹುಷಾರ್ ಎನ್ನಲು, ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತ ತಮ್ಮಣ್ಣ, "ಯಾವ್, ದಯಾಸಂಘ, ಕರ್ಕು ಬಳ್ಳಿ ಅವನ್ನ, ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಅವರ ಅಜ್ಜಂದ್ರನ್ನ ಕಾಯಲಿ ಬಡ್ಡಿ ಮಕ್ಕಳು" ಎಂದ ಕೋಪದಿಂದ.

ಕೊನೆಗೆ ನಾನೇ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಟ್ರಿಪ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಅನುಭವವನ್ನ ಹಂಚಿಕೊಂಡೆ.
ತಮ್ಮಣ್ಣ, ಮಂಜುನಾಥ ಇದನ್ನ ಕೇಳಿ.. ಈ ಅಸ್ತ್ರ ಮಂಗನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದರೆ ಏನಾದರೊಂದು ಆಗಬಹುದು. ನಾನು ೨ ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಮೇಕೆದಾಟು ಜಲಪಾತಕ್ಕೆ ಹೋದ ಸಮಯ. ಜಲಪಾತದ ಸನಿಹ ಒಂದಷ್ಟು ಪಡ್ಡೆ ಹೈಕಳು ಮೀನು ಹಿಡಿಯಾತ್ತಾ ಇದ್ದರೂ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಥಮ್ಸ್ ಅಪ್ ಬಾಟಲ್ ಹಾಗೂ ಒಂದಸ್ತು ಕುರುಕುರು ತಿಂಡಿ. ಯಥಾ ಪ್ರಕಾರ ನಮ್ಮೂರಿನಂತೆಯೆ ಮಂಗನ ಕಾಟ. ಎರಡು ಗಡವಾ ಮಂಗಗಳು, ಹಟಾತ್ತನೆ ಥಮ್ಸ್ ಅಪ್ ಹಾಗೂ ತಿಂಡಿಯ ಮೇಲೆ ಧಾಳಿ ಮಾಡಿದವು. ತಿಂಡಿಯನ್ನೇನೋ ತಿಂದವು ಆದರೆ ಬಾಟಲಿ ಬಿಚ್ಚುವುದೇ ಒಂದು ಸಾಹಸದ ಕೆಲಸವಾಯ್ತು ಅವಕ್ಕೆ.
ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಮರದಿಂದ ಬಾಟಲಿ ಕೈತಪ್ಪಿ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಲು ಮುಚ್ಚಳ ತೆರೆಯಿತು.. ನಾನೋ ನೀನೋ ಎಂದು ಎರಡೂ ಮಂಗಗಳು ಥಮ್ಸ್ ಅಪ್ ಕೂಡಿದವು. ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಮರದಲ್ಲೇ ಸರ್ಕಸ್ ಮಾಡಿ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ೫ ನಿಮಿಷ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತವು.. ಆಮೇಲೆ ಕೇಳಪ್ಪ ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ..!

"ಏನಾಯ್ತಯ್ಯ" ಎಂದರು ತಮ್ಮಣ್ಣ ಮಂಜುನಾಥ ಒಕ್ಕೊರಳಿನಿಂದ!!

ಎರಡೂ ಮಂಗಗಳು ಸಮಾ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡವು ಮಾರಾಯ. ಮಕಾ ತಿಕ ಎಲ್ಲಾ ಗಾಯ! ಆಮೇಲೆ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದಲ್ಲೇ ಕಂಬಿಕಿತ್ತವು!!

ಮಂಜುನಾಥ ಇದ್ದವ.. ಹಾಂಗಾರೆ ಥಮ್ಸ್ ಅಪ್ ಕೊಡಿಸ್ಬೇಕಾ ಈ ಮುಂಡೇವಕ್ಕೆ? ನಾನೇ ಕುಡಿದಿಲ್ಲ ಇವಕ್ಕೆ ಬೇರೆ".

ಅದಕ್ಕೆ ನಾ ಹೇಳಿದೆ. "ಅಲ್ಲ ಮಾರಾಯ. ಆ ಪಡ್ಡೆ ಹುಡುಗ್ರು ಬಿದ್ದು ಬಿದ್ದು ನಗಾಡ್ತಾ ಇದ್ರು. ಅಬ್ರು ಮೀನು ಫ್ರೈ ಮತ್ತೆ "ರಂ" ಹೊಡೆಯೋಕೆ ಅಂತ ಥಮ್ಸ್ ಅಪ್ ಬಾಟಲಿ ಒಳಗೆ 'ರಂ' ಮಿಕ್ಸ್ ಮಾಡಿದ್ದ್ದರಂತೆ! ಈ ಮಂಗಗಳು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಕುಡಿದು ಕಿಕ್ಕಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗೇ ಕೊಟ್ಕೊಂಡಿವೆ. ಅಷ್ಟೇ"

ಮಂಜುನಾಥ ತಮ್ಮಣ್ಣ ಇಬ್ಬರೂ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕು, ಈ ಬಾರಿ, ಮಂಗಗಳಿಗೆ ಎಣ್ಣೆ ಹೊಡೆಸೋದಂತೂ ಗ್ಯಾರಂಟಿ! ಅಂತ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮಣ್ಣ ಸ್ವತಹ ಎಣ್ಣೆ ಪ್ರೇಮಿ, ಎಷ್ಟು ಅವನ ಪಾಲೊ, ಎಷ್ಟು ಮಂಗನ ಪಾಲೊ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಾದ ಮೇಲೆ ಮಂಗಗಳೇ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ತವೋ, ಇವರಿಬ್ಬರಿಗೆ ಒದ್ದು ತಿಂಡಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ತವೋ ಅದು ಆ ಆಂಜನೆಯಂಗೆ ಗೊತ್ತು!!

ಜೈ ಹನುಮಾನ್, ನಿನ್ನ 'ಕುರ್ಪಾ' ಕಟಾಕ್ಷ ರೈತರ ಮೇಲೆ ಸಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡು ತಂದೆ ;)

ಪ್ರೀತಿ ಫಲ ಪ್ರತಿಫಲ ..

   
ಹಿಮಾಲಯದ ಸಮೀಪದ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿ. ಅದು ಕಡು ಚಳಿಗಾಲದ ಒಂದು ಸಂಜೆ.. ಹಿಮಾಲಯದ ಸೌಂದರ್ಯ ನೋಡಬಯಸಿದ ವಿದೇಶಿ ನಡುವಯಸಿನ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬಳ ಲಕ್ಸುರಿ ಕಾರು ಪಂಖ್ಚರ್ ಆಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು.




      ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕೈ ಚಾಚಿ ಮೈ ಕೊರೆವ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ದಾರಿಹೋಕನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಕಾದು ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ ಯಾರು ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸೂರ್ಯ ಬೇರೆ ಮುಳುಗಿ ಪಡುವಣದಿ ಮಂಜು ಆವರಿಸಿ ಕತ್ತಲು ಚಳಿಯು ಸೀರಿ ರೌದ್ರ ನರ್ತನ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಅವಳ ಪರಿಚಯಸ್ತರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದರೂ ಆ ಕಡು ಕುಗ್ರಾಮದಿ ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ದಾರಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಮುದುಡಿದ ಮುಖ ಹೊತ್ತು ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ದಪ್ಪ ಕಂಬಳಿಯ ಉಡುಗೆಯ ಹೊದ್ದ ಮಧ್ಯವಯಸ್ಕನೊಬ್ಬ ಇತ್ತ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡಿತು. ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕೂಗಿದವಳೇ ಸನ್ನೆಯ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಕಾರು ಕೆಟ್ಟು ನಿಂತಿದೆ ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದಳು. ಆತನ ಹೆಸರು 'ಕುಂ ಚುಕ್'. ಕುಗ್ರಾಮವಾದರೂ ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಪಳಗಿದ್ದ ಕುಂ ಚುಕ್ ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದ. ಮೇಡಂ ಜೀ, ನೀವು ಸರಿ ಎಂದರೆ ಕಾರನ್ನು ನಾ ಸರಿ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ. ನಿಮಗೆ ಈ ಚಳಿ ತಡೆಯಲ್ಲಾಗದು. ಅಮ್ಮಾ, ನೀವು ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿ" ಎಂದೂ ಅವಳಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿ, ಕಾರಿನ ಟೈರ್‌ನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಬದಲಿಸಿ ಕೊಟ್ಟ. ನೋಡಲು ಕುಂ ಚುಕ್ ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಕನಾದರೂ ಆತನ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಅದಮ್ಯ ಕಾಂತಿ, ಬಣ್ಣಿಸಲಾಗದ ದಯೆ ತುಂಬಿ ಬರುವಂತಿದ್ದ್ಡವು. ಉಡುಗೆಯಲ್ಲಿ ಬಡತನವೂ ತುಂಬಿತ್ತು. ವಿದೇಶಿ ಮಹಿಳೆ ಕೊಂಚವೂ ಯೋಚಿಸದೇ ೫೦೦ ರ ಇಪ್ಪತ್ತು ನೋಟುಗಳ ಕಂತೆಯೊಂದನು 'ಇಗೋ, ನಿನ್ನ ಸಹಾಯವ ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾರೆ. ನಿನ್ನನು ಸದಾ ನೆನೆಯುವೆ." ಎಂದಳು.

ಕುಂ ಚುಕ್ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ, ಕೊಟ್ಟ ಹಣವನ್ನು ಅವರಿಗೆ ತಿರುಗಿ ನೀಡಿ, "ಇದು ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯ. ಸಹಾಯ ಮನದ ಮೂಲೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದಾಗ ಹಣ ಪಡೆಯಲಾರೆವು. ನಾ ನಿಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಂತೆ, ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ನೀವು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿರಿ. ಆದರೆ ನೆನಪಿಡಿ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ನಿಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡು ಅಂತ ತೋರಿದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿರಿ. ಹಾಗೆ ಮಾಡುವಾಗ ನನ್ನನು ನೆನೆದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು. ನನಗೆ ಈ ಹಣ ವಾಪಸು ನೀಡಿದಂತೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಸರ ಸರ ನಡೆದುಬಿಟ್ಟನು'. ಮಹಿಳೆಯ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತ್ತು.

    ಹೊತ್ತಾಯಿತೆಂದು ಕಾರು ಚಾಲಿಸಿ, ಒಂದೈದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಮುಂದೆ ಹೋದ ಬಳಿಕ ಹೊಟ್ಟೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿದಂತಾಗಿ, ಹತ್ತಿರದ ಚಿಕ್ಕ ಜೊಪಒದಿಯಂತಹ ಹೊಟೆಲ್ ಎದುರಿಗೆ ಕಾರ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಮಹಿಳೆ, ಜೋಪಡಿಯ ಒಳಹೊಕ್ಕು ಯಾರಾದರೂ ಇದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂದು ಕರೆದಳು. ಕರೆ ಕೇಳಿ ಹೊರ ಬಂದಳು ೮ ತಿಂಗಳು ತುಂಬಿದ ಬಸುರಿ. ವಿದೇಶಿ ಮಹಿಳೆ 'ಇಲ್ಲಿ ಊಟ ಸಿಗುವುದೇ ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಲು', ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೊಪ್ಪುವಂಥ ಚಪಾತಿಯ ಒಳಗೆ ಬೇಯಿಸಿದ ಆಲೋ,ಮೆಣಸು,ಈರುಳ್ಳಿ ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿಯ ಹದವಾದ ಮಿಶ್ರಣದ ನಾಲ್ಕು ರೋಲ್‌ಗಳನ್ನು ಸಿಹಿ ಚಟ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ತಂದಿತ್ತಳು. ರೋಲ್ ಗಳ ಅದಮ್ಯ ರುಚಿಗೆ ಮನ ಸೋತ ಮಹಿಳೆ ಮನೆಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, 'ಅಯ್ಯೋ, ಇಂಥ ಸುಂದರ ಮಹಿಳೆಗೆ ಯಾಕಿಂತಹ ಸ್ಥಿತಿ. ಆ ದೇವರು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಎಂದು' ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಅವಳು ನೀಡಿದ ಬಿಲ್ ಚೀಟಿಯ ಕೆಳಗೆ ಅದೇ ೫೦೦ ರ ಇಪ್ಪತ್ತು ನೋಟುಗಳಾನಿತ್ತು 'ಕುಂ ಚುಕ್, ನಿನ್ನ ಮಾತಿನಂತೆ ನನ್ನ ಮನಸಾರೇ ಈ ಹಣವನು ಇವಳಿಗೆ ನೀಡುವೇ ಎಂದು ಮನದಲ್ಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡು ಬಿಲ್ ಚೀಟಿಯ ಕೆಳಗೆ ಬೇಗ ಬೇಗನೆ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲುಗಳನು ಬರೆದು, ಕಾರನ್ನೇರಿ ಹೊರಟೆಹೋದಳು.

ಒಳಗಿಂದ ಧಾವಿಸಿದ ತುಂಬಿದ ಬಸುರಿ ಚೀಟಿಯ ಕೆಳಗೆ ಇದ್ದ ಗರಿ ಗರಿ ನೋಟುಗಳ ನೋಡಿ ಧಿಗ್ಬ್ರಾಂತಿಯಿಂದ 'ಏನಿದು,ಇಷ್ಟೊಂದು ಹಣ? ಯಾಕೆ? ಹೇಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಇದನ್ನು ವಾಪಸ್ಸು ನೀಡಲಿ ಎಂದು ಬಿಲ್ ಚೀಟಿ ತಿರುಗಿಸೆ ನೋಡಲು ಹೀಗೆ ಬರೆದಿರುತ್ತದೆ.

"ಪ್ರಿಯ ಮಿತ್ರೆ, ನೀ ನೀಡಿದ ಊಟದ ಸವಿ ನನಗೆ ಇನ್ನೆಲ್ಲೂ ದಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಯಾಕೋ ನೀನು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವೆ, ಸಹಾಯ ಮಾಡಲೇಬೇಕೆಂದು ಈ ಹಣವನ್ನಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಇದನ್ನು ಸದುಪಯೋಗ ಮಾಡಿಕೊ, ನಿನಗೇನಾದರೂ ಇದನ್‌ನ್ನು ವಾಪಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದಲ್ಲಿ ದಯವಿಟ್ಟು ಅವಶ್ಯರಿಗೆ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದಾಗ ನೀಡು. ಇದು ನಾ ಭಾರತೀಯನೊಬ್ಬನಿಂದ ಕಲಿತ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎಂದಷ್ಟೇ ಬರೆದಿರುತ್ತದೆ".

ಕನ್ಣಾಳಿಯಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿ ಬಂದು.. ಸ್ವೆಟರ್ ನ ಮೂಲೆಯಿಂದಲೇ ಅರಿಯದಂತೆ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಗಂಡ ಬರಲೆಂದು ಕಾಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅವಳ ಗಂಡ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ಆತನನ್ನು ತಬ್ಬಿ ಎದೆಗೆ ಮುತ್ತನಿತ್ತು, "ನನ್ನ ಹೆರಿಗೆಗೆಂದು ನೀ ಇನ್ನು ಕಷ್ಟ ಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ನೋಡು ಯಾರೋ ವಿದೇಶಿ ತಾಯಿ ನೀಡಿದ ಈ ಹಣ. ಇದೋ ಈ ಚೀಟಿ ಓದು" ಎಂದಾಗಲೇ ಸರ ಸರ ನೇ ಚೀಟಿ ಓದಿದ ಗಂಡ ನ ಕಣ್ಣಲೂ ಆನಂದ ಬಾಷ್ಪ. ಆತ ಬೇರೆ ಯಾರು ಅಲ್ಲಾರೀ, 'ನಮ್ಮ ಕುಂ ಚುಕ್'.

- ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದ್ದು, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಿದ್ದು.

.

ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಕವನಗಳು...

ಕಣ್ಣು.. ಕನಸು..


ಕಂಗಳು ನನದಾದರೇನು.. ಕನಸು ನಿನದಲ್ಲವೇ..?
ಕನಸು ನಿನದಾದರೇನು ಬದುಕು ನಮದಲ್ಲವೆ..
ಕಣ್ಣು ಕನಸು ಬದುಕು ಇದೆಂಥ ಹುಚ್ಚು ಸೊಗಸು..
ಪ್ರೀತಿಯೇ ಹಿಂಗೆ.. ಎಚ್ಚರವಿದ್ದಾಗಲು ಕನವರಿಸುವ ಹಂಗೆ..

ಪ್ರೀತಿ...

ನಿನ ತುಟಿಯಂಚಿನ ಸಣ್ಣ ನಗುವಿಗಾಗಿ ನಾ ಸೊಲುವುದು ಪ್ರೀತಿ..
ನಾ ಸೋತರೂ ನಿನ ಗೆಲುವನು ಆಚರಿಸುವುದು ಪ್ರೀತಿ..
ನೀ ಅತ್ತೊಡೆ ನನ್ ಕಂಗಳಲಿ ನೀರ್ ಸುರಿವುದು ಪ್ರೀತಿ..
ಪ್ರೀತಿಗಿಲ್ಲ ಯಾವುದೊಂದು ರೀತಿ.. ಅದು ನಡೆದುಬರುತ್ತಿರುವುದೇ ದಿಗಂತದ ಮಕರ ಜ್ಯೋತಿಯ ರೀತಿ..!!!

ದೈವೇಚ್ಛೆ..!!

 ಅಂದು ಸೋಮವಾರ.. 

ಎಂದಿನಂತೆ ನೀಟ್ ಆಗಿ ಶೇವ್ ಮಾಡಿ ಶ್ರೀಧರ್ ಆಫೀಸ್ ಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಮೂವತ್ತರ ಹರೆಯದ ಸಕ್ಕತ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ಸಮ್ ಯುವಕ ಆತ. ಸುಂದರವಾದ ಹೆಂಡತಿ, ಮುದ್ದಾದ ಮಗು. ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೇಳೋದೇ ಆದ್ರೆ ಅವನದೊಂದು ಪರ್ಫೆಕ್ಟ್ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ.

ಆಫೀಸ್ ಲೀ ಕೂತರೂ ಸಹ ಅದೆಂಥದೋ ಒಂದು ಹೇಳಲಾಗದ ಸಂಕಟ. ಈಗ ನಾವು ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಲೀ ನಿಂತಾಗ, "ಛೇ, ಏನೋ ಮರೆತು ಬಿಟ್ನಲ್ಲ ಏನದು"? ಅಂತ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತೀವಲ್ವಾ? ಅದೇ ತರ.

ತನ್ನದೇ ಡೆಸ್ಕ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನ ಸ್ವಿಚ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದಾತನೆ, ಎರಡು ನಿಮಿಷ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಏನು ಮರೆತೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ತಾನೇನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆಂದು ನೆನೆದು ಹೌಹಾರಿದ. ಕೂತ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ಬೆವೆತುಹೋದ. ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗ ಮಯ್ಯಿಗೆ ಪೂಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕಾಮಸೂತ್ರ ಡಿಯೋ ತನ್ನ ಕಂಪನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು!!

ಹಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಶೇವ್ ಮಾಡುತಿದ್ದ ಆತ, ಮರೆತು ಬ್ಲೇಡ್ ನ ಅಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟುಬಂದಿದ್ದ. ಹೆಂಡತಿ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಳು, ಎರಡು ವರ್ಷದ ಮಗು ಅಲ್ಲೇ ಆಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಬ್ಲೇಡ್ ಅವನ ಅವತ್ತಿನ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಕತ್ತರಿ ಹಾಕಿತ್ತು..

 ಫೋನ್ ತೆಗೆದವನೆ, ಹೆಂಡತಿಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿದ. ಕರೆಯನ್ನೂ ಹೆಂಡತಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ.. ಇನ್ನೆರಡು ಬಾರಿ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ, ಉಹೂಂ!! ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಮನಸ್ಸ ತಡೆಯಾದ ಆತ ಹೊರಗೆ ಓಡಿದವನೇ ಕಾರನ್ನೇರಿ ಶರವೇಗದಿ ಚಲಾಯಿಸಿದ. ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಮಗು ಬ್ಲೇಡ್ ನಿಂದ ಮುಖ ಮೈಯನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಯ್ದುಕೊಂಡಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕರುಳನ್ನು ಹಿಂಡಿದ ಅನುಭವ. 'ಛೇ, ನಾ ಎಷ್ಟು ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಮನುಷ್ಯ" ಅಂತ ಅನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಮನೆ ತಲುಪುವದರಲ್ಲಾಗಲೇ ನಲ್ವತ್ತು ನಿಮಿಷವಾಗಿತ್ತು.. 

ಉಸಿರ ಬಿಗಿಹಿಡಿದು ಒಂದೇ ಸಮನೆ ತನ್ನ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್ ನ ಮೂರನೇ ಫ್ಲೋರ್ ಗೆ ಓಡಿದಾತನೆ ತನ್ನ ಫ್ಲಾಟ್ ಗೆ ಧಾವಿಸಿದ. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದೇ ಇಟ್ಟಿತ್ತು. ಹೆಂಡತಿ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಳು.. ಹಾಲ್‌ನಲ್ಲ್ಲಿ ಮಗು ಖುಶಿಯಿಂದ ಆಟ ಆಡುತ್ತಿತ್ತು. ಬ್ಲೇಡ್ ಅವನು ಹಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಾಯ್ ಎನಿಸಿತು. ಸೆಖೆ ಎನಿಸಿ, ಫ್ಯಾನ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದವನೇ "೫" ನೇ ಅಂಕಿಗೆ ತಿರುಗಿಸಿದ..

ಮಗುವನ್ನು ನೋಡಿದವನೆ, ಅಪ್ಪಿ ಮುದ್ದಾಡಿ "ಚಿನ್ನ, ಅದೆಷ್ಟು ಭಯವಾಗಿತ್ತು ನನಗೆ. ನೀ ನನ್ನ ಜೀವ" ಅಂತ ಖುಶಿಯಿಂದ ಎತ್ತಿ ಹಾರಿಸಿ ಹಿಡಿಯಲು ಹೋದ. ಕಾಕತಾಳೀಯ...

ಮಗುವಿನ ತಲೆ ವೇಗವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಫ್ಯಾನ್ ರೆಕ್ಕೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಮಗು ತನ್ನ ಜೀವವ ತಂದೆಯ ಮುಗ್ಧ ಪ್ರೀತಿಗೆ ತೆತ್ತಿತ್ತು..!!

ದೊಡ್ಡಪ್ಪನಿಂದ ಆ ನತದೃಷ್ಟ ತಂದೆ ಮಗುವಿನ ಕಥೆ ಕೇಳಿದ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೂ ಹನಿಗೂಡಿತ್ತು!!

ಒಂದು ಸಾರಿ ಮಾತಾಡಿ ಹೋಗಮ್ಮ...

               ಮನೆಗೆ ಕರೆ ಮಾಡುವುದ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗೆಲ್ಲ ಮನೆಯಿಂದ ರಜನೀ ಕರೆ ಮಾಡಿ, 'ರಕ್ಷಿತ, ನಿನಗೆ ನನ್ನ ನೆನಪೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲವಾ'? ಅಂತ ಕೇಳುವುದು ನನಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಹಾಗೆ ಕರೆ ಬಂತೆಂದರೆ ಕರೆ ಬಂದ ಎರಡು ವಾರದೊಳಗಾಗಿ ಮನೆಕಡೆ ಹೋಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಮುಖ ತೋರಿಸಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಅವಳೂ,ಅಜ್ಜಿಯೂ ಇಬ್ಬರೂ ಮನ ನೊಂದುಕೊಳ್ಳುವರು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ರಜನೀ ಎಂದೂ,ಅಜ್ಜಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ನನ್ನ ನೋಡಿ ಪರಿಚಯವಾದ ಹೊಸ ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಹಳೆ ಪರಿಚಯದ ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲರೂ ಬಯ್ಯುವುದುಂಟು. ಇದಕ್ಕಾಗೇ ಶಾಲೆಯಲ್ಲೂ ಸಹ ಒದೆ ತಿಂದಿದ್ದೇನೆ.. ಆದರೆ ರಜನೀ ಮಾತ್ರ ಎಂದೂ ಬಯ್ದಿಲ್ಲ. ಅವಳಂಥ ಗರ್ಲ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಸಹ ನನ್ನ ಕಯ್ಯಲ್ಲಿ  ಇವತ್ತಿಗೂ ಸಹ ಹುಡುಕಲಾಗಿಲ್ಲ.

                ಎರಡು ತಿಂಗಳಾದರೂ ಮುಖ ತೋರಿಸದ, ವಾರೊಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯೂ ಮನೆಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡದಾಗ ರಜನೀಯ ಕರೆ ಬದರೆ ಅದರಲ್ಲೇ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ. ಎಂದಿನಂತೆ ಕರೆ ಬಂದು ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಮಗನೆ, ನಾ ಯಾರೆಂದು ಗುರುತು ಸಿಕ್ಕಿತಾ? ಸರಿ ಕರೆ ಬಂದ ಎರಡನೆ ಶನಿವಾರದ ಸಂಜೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಈ ಸರಿ ಅವಳನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಖುಷಿ ಪಡಿಸುವ ಎಂದು ನನ್ನ ನಕ್ಷತ್ರಿಕ ಮಿತ್ರ 'ಕ್ಯಾಮರಾ' ವನ್ನ ಇಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡು ಕಾಡು ಅಳೆಯುವ ನಾನು, ಈ ಸಾರಿ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ತುಸು ಸಮಯ ಕಳೆಯುವ ಎಂದೆ ಆಲೋಚಿಸಿದ್ದೆ. ಎಂದಿನಂತೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಕ್ಷಣ ಮನೆಯ ನಾಯಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮೂಕಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಕಪತವಿಲ್ಲದೇ ಮುಖ,ಕೆನ್ನೆ,ಕೈ,ಮೈ ನೆಕ್ಕಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದವು. ಮನಸ್ಸು ತುಸು ಹಗುರಾಗಿ.. ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ಮಾತನಾಡಿ.. ನನ್ನ ಡಾರ್ಲಿಂಗ್ 'ಅಮ್ಮ' (ಅಜ್ಜಿ) ಯೂ ಸಹ.. 'ಬಂದ್ಯಾ ಮಾರಾಯ'. ಅಂತೂ ನಿನ್ನ ಮುಖ ನೋಡೋ ಭಾಗ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿತಪ್ಪ.. ಆ ಫೋನು ಒಂದು ಎಂತಕೆ ನಿನಗೆ, ಮನೆಗೆ ಕರೆ ಮಾಡದ ಮೇಲೆ ಅಂತ ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ, ಅವಳ ಕೋಪ ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಮನಸ್ಸೇ ಅಂಥದ್ದು. ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಹುವಾಚನವಿಲ್ಲ. ಏಕವಚನದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಹೆಚ್ಚು. ಅಂತೂ ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಎಲ್ಲ ಆಗಿ ನಿದ್ದೆಯೂ ಆಯಿತು. ನಾ ಮನೆಗೆ ಹೋದರೆ, ಅಕ್ಕಿ ರೊಟ್ಟಿ ಅಂತೂ ಗ್ಯಾರಂಟೀ. ಅದು ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ ಸಮ. ರೊಟ್ಟಿ ಮಾಡಲು ಬರದ ನಾನು, ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ಕಳಿಸಿಕೊಡ್ತಿಯಾ ಎಂದಾಗ. ಅವಳು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ, ಹಿಟ್ಟು ಕಲಸಿ.. ಹಾದವನ್ನೂ ಅರಿತು. ಇನ್ನೇನು ಕಾವಲಿ ಮೇಲೆ ಎಣ್ಣೆಯೂ ಸುರಿದಾಯಿತು. ಬಾಳೆ ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹಚ್ಚಿದ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ಚೋಯ್ ಅಂತ ಕಾವಲಿಯ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಸುಮ್ಮನೇ ಪರಿಮಳವ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಅಮ್ಮ, 'ರಕ್ಷಿತ,ನಿನಗೆ ನಾಗಮ್ಮ ಗೊತ್ತಾ ಅಂತ ಮಾತಿಗೆಳೆದಳು'. ಆದೆಷ್ಟೂ ಬಾರಿ ನಾವೆಲ್ಲರೋ, ನಮಗಾರಿಯದಂತೆಯೇ ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕ ಮುಖವ ಮನದಲ್ಲೇ ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ. ಅಂತೆಯೇ, 'ಅಮ್ಮ, ಅವಳು ಕಪ್ಪಗೆ ಇದ್ದಾಳಾ? ಉದ್ದ ಜಡೆಯಾ ಎಂದೆ"?

ಇಲ್ಲಾ.. ನಮ್ಮ ನೆಂಟರ ಪೈಕಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳೇ ಬೆಳ್ಳಗೆ  ಇದ್ದಳು ಎಂದಾಗ ನನಗೆ ನಾನೇ ಹಳಿದುಕೊಂಡೆ..
ನಾನು: ಇದ್ದಳು?? ಈಗ ಏನಾಯಿತು?
ಅಮ್ಮ: "ಮೊನ್ನೆ ವರೆಗೂ ಇದ್ದಳು.. ಪಾಪ ಮಾರಾಯ. ದೇವತೆಯಂತವಳು.. ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಳು.." ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾದಳು.
ನಾ ಮುಂದುವರಿಸಿದೆ.. 'ಏನಾಗಿತ್ತಂತೆ'?
ಅಮ್ಮ: "ಮುಟ್ಟಾಗಿತ್ತಂತೆ.. ತುಂಬಾ ರಕ್ತಸ್ರಾವ ಆಗ್ತಾ ಇತ್ತಂತೆ. ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುಕೇ ನಾಚಿಕೆ ಪಟ್ಟು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ರಕ್ತವೂ ನಿಲ್ಲದೇ ಉಸಿರೇ ನಿಂತು ಹೋಯ್ತಂತೆ. ಹಳ್ಳಿಯವರಣೆಲ್ಲ ದಡ್ಡ ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ಇವಳು, ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತು, ಅಲ್ಲಿಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಡ್ತಾ. ಹೊಲಿಗೆ ಕಸೂತಿ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಡ್ತಾ ಬಂದ ಹಣದಲ್ಲಿ, ಹುಷಾರಿಲ್ಲದ ಗಂಡನನ್ನೂ ನೋಡ್ಕೋತ ಇದ್ದಳಂತೆ. ಅವಳ ಮಗಳನ್ನೂ ಕಾಲೇಜ್ ಮಾಡಿಸ್ತಾ ಇದ್ಲು.. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಮುಟ್ಟು ಮುಗಿದು ಸ್ನಾನ ಆಗಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬರ್ಬೇಕಾದ್ರೆ ಯಾರೋ ಮುತ್ತೈದೆ ಕೊಟ್ಟ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮುಡಿದು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಹುಷಾರಿಲ್ಲದ ಗಂಡನೂ ಸಹ ಒಮ್ಮೆ ಖುಷಿಯಾಗಿ. ಏನೇ ದೇವಿ ತರ ಕಾಣ್ತ ಇದಿಯಾ ಅಂದನಂತೆ. ನಾಗಮ್ಮ ಅದಕ್ಕೆ, ಯಾರೋ ಹೂ ಕೊಟ್ಟರು ಮೂಡಿದೆ ಅಷ್ಟೇ ಎಂದು ಸಾರಾ ಸಗಟಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳಂತೆ.

ಎಂದಿನಂತೆ ಪುಟ್ಟಿ ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾದ್ಬೇಕು ಅಂತ ಮನೆಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿ, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾದಬೇಕು ಅಂದಾಗ.. ಅಪ್ಪ ಪುತ್ತಿಗೆ, ಅಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಲು ಹೇಳ್ತೇನೆ ಅಂದಿದ್ದನಂತೆ.
ಆದರೆ ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ನಾಗಮ್ಮ, ಅಡುಗೆಗೆಲ್ಲ ತಯಾರೀ ಮಾಡಿ ಗಂಡನ ಮಂಚದ ಕೆಳಗೆ ಕುಸಿಡಳಂತೆ.. 'ರೀ, ಇನ್ನೂ ನಂಗಾಗಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ರಕ್ತ ತೆರುಕಾಗಲ್ಲ ಎಂದಾಗಲೇ ಗೊತ್ತಾದದ್ದು.. ಇವಳಿಗಾದ ಗಂಡಾಂತರ. ಖಾಯಿಲೆಯ ಗಂಡನೂ ಮೂರ್ಛೆ ಹೋಗಿ, ಇವಳು ತೆವಳಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಪಕ್ಕದವರನ್ನು ಕರೆದು, ಇಬ್ಬರೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಗೇಟಿನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿಯೇ ನಾಗಮ್ಮನ ಪ್ರಾಣಪಕ್ಷಿ ಹಾರಿ ಹೋಗಿತ್ತಂತೆ.
ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪನೂ ನೋಡಲು ಹೋಗಿದ್ದ ಅವಳನ್ನ.. ಅವಳ ಮಗಳು ವಿಷಯ ವಾರ್ಡ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ನೋಡಲು ಅವಳಪ್ಪಅಪ್ಪ ಡ್ರಿಪ್ ಚುಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡು ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ನಾಗಮ್ಮನ ಕಳೇಬರ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿತ್ತಂತೆ. ಅವಳನ್ನು ನೋಡಲು ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನರಂತೆ. ಬಂದು ತಬ್ಬಿದ ಅವಳ ಮುದ್ದಿನ ಪುಟ್ಟಿ ಹೇಳಿದ ಕಡೆಯ ಮಾತು ಒಂದೇಯಂತೆ.. 

"ಅಮ್ಮಾ.. ನಿನ್ನೆಯಂತೂ ಫೋನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ.. ಇವತ್ತಾದರೂ ಮಾತಡಮ್ಮಾ. ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡೂಕೆ ಈಸ್ಟಾ ಇಲ್ಲವ? ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಾರಿ ಮಾತಾಡಿ ಹೋಗಮ್ಮ.. ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಾರಿ'.. ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಾರಿ.."

ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸುವಾಗಲೇ ಅಮ್ಮನ (ಅಜ್ಜಿ) ವಯಸ್ಸಾದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹನಿಗೂಡಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುವ ಧೈರ್ಯವಿಲ್ಲದ ನಾನೂ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ದಿಟ್ಟಿಸಿದ್ದೆ. ರೊಟ್ಟಿಯೂ ಸೀಡಿಹೋಗಿತ್ತು. ಮನಸ್ಸುಗಳೂ ಸಹ.

ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತರೆ, ನಾನು ಎಲ್ಲಿ ಅತ್ತುಬಿಡುವೇನೋ ಎಂದು ಭಯಗೊಂಡು, ಪಕ್ಕದ ಕೋಣೆಗೆ ಧಾವಿಸಿದವನೆ ಕಿಟಕಿ ತೆಗೆದು ತುಂಬಿದ ಹಸಿರೆಡೆಗೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದೆ. ಅದೆಷ್ಟೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿಯೂ ಕಂಡದ್ದು ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ ದಿಗಂತ.. ದಶದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದಲೂ 'ಅಮ್ಮ, ಒಂದು ಸಾರಿ ಮಾತಾಡಿ ಹೋಗಮ್ಮಾ' ಎನ್ನುವ ಮಾತುಗಳು ಹೃದಯ ಹಿಂಡಿದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಭಾವನೆಗಳು ಉಕ್ಕೀದಾಗಲೇ ಬರೆಯಲು ಪ್ರೇರಣೆ ಬರುವುದು ಎಂಬ ಮಾತು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನಿರಲಾರದೇ, ಅಪ್ಪನ ಲೆಕ್ಕದ ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ನಾಗಮ್ಮನ ಫೋಟೋ ನೋಡುವಾಸೆಯಾಯಿತು. ಅಮ್ಮನ ಕೇಳಲಾಗಿ, ಅಪ್ಪನ ಮದುವೆ ಆಲ್ಬಮ್ ನೋಡೆಂದಾಗ. ಬೀರು ತೆಗೆದು ಧೂಳು ಹೊಡೆದು ಅಮ್ಮ ಬಂದು ಫೋಟೋ ತೋರಿಸಿದಾಗ ಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು ಒಂದೇ ಸಂಗತಿ.

"ಛೇ.. ವಿಧಿಯೇ..ನೀ ಅದೆಷ್ಟು ಕ್ರೂರ..."