ಕೆರಿಯಪ್ಪನ ಕಥೆ..

ಅರೆರೆ.. ಭಲೇ ಚಾಲಾಕಿ ಆಗ್ಬಿಟ್ವೂ ಬಿಡ್ರೀ ಈಗಿನ ನಾಯಿಗಳು.. ಯಾಕಪ್ಪಾ ಇದ್ಕಿದ್ದಹಾಗೆ ಈತ ನಾಯಿ ಕಥೆ ಹೇಳೋಕ್ ಶುರು ಹಚ್ಕೋತಾ ಇದಾನೆ ಅಂದ್ಕೊಂಡ್ರಾ?

ಸುಮ್ನೇ ಸುಮ್ನೇ ಯಾರಾದ್ರೂ ಬರೀತಾರ? ನೀವೇ ಹೇಳಿ. ಇವತ್ತು ಬರ್ಯೋಕೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಕೊಟ್ತೊನೆ ನಮ್ ಏರಿಯ 'ಕೆರಿಯಪ್ಪ'. ಅವನ ಹುಟ್ಟು ಹೆಸ್ರು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.. ತೇಟ್ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಫಿಲ್ಮ್ ಹೀರೊ ತರ. ನೆನ್ಸ್ಕೊಳಿ ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳ್ನ. ಹೀರೋ ಎಲ್ಲಿ ಹೋದ್ರೂ ಅನಾಥ.. ಪಾಪ ಅವ್ನ್‍ಗೆ ಅವನ ಹೆಸ್ರೂ ಕೂಡ ಗೊತ್ತಿರೋದಿಲ್ಲ.. ಆಮೇಲೆ ಅವ್ನಿಗೆ ಇನ್ಯಾರೋ ಹೆಸರಿಡ್‌ತಾರೆ. ಹೆಸರೀಡೋಕೂ ಒಂದು ಕಾರಣ ಬೇಕಲ್ವಾ? ಆ ಕಾರಣನೆ ಇವತ್ತಿನ್ ಕಥೆ, ಅದೇ ಇವತ್ತಿನ ಹೈ ಲೈಟ್!!!

ಕೆರಿಯಪ್ಪ ಮೊದ ಮೊದಲ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಸಭ್ಯಸ್ಥ. ಯಾರ್‍ಗೂ ಏನೂ ತೊಂದ್ರೆ ಕೊಡದ ಆಸಾಮಿ. ಸುಮ್ನೇ ಬೇಕರಿ ಎದುರ್ಗೆ ಕೂತು ಆವ್ರು ಇವ್ರು ತಿನ್ನೋ ತಿಂಡಿನ ನೋಡ್ತಾ ಕೂತ್ಬಿಡೋದು. ಯಾರಾದ್ರೂ 'ಅಯ್ಯೋ ಪಾಪ' ಆನ್ಸಿ ಒಂದ್ ಪೀಸ್ ಹಾಕಿದ್ರೆ ಅದನ್ನ ತಿಂಡ್ಬಿಟ್ಟು ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಒಂದ್ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳೋ ಹ್ಯಾಂಡ್‌ಸಮ್ ಹೀರೊ. ಪಾಪ ಅವನಿಗೂ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಲೈಫ್ ಬೋರ್ ಆಗ್ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಯಾವಾಗ್ಲೋ ಒಮ್ಮೆ ಟೀವೀಲೀ ಅನಿಮಲ್ ಪ್ಲ್ಯಾನೆಟ್ ಡಿಸ್ಕವರೀ ಲೀ ಫನ್ನಿಯೆಸ್ಟ್ ಅನಿಮಲ್ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮ್ ನೋಡ್ಬಿಟ್ಟ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಅದೇ ತರ ಆಡೋಕೆ ಶುರು ಹಚ್ಕೊಂಡ. ಏನಂತೀರಾ?!! ಅದೇ ರೀ ಕಾಲೆತ್ತೋಡು ತಿಂಡಿ ಇಟ್ಕೊಂಡೋರ್‌ನ ತಿಂಡಿ ಕೊಡೋವರೆಗೂ ಕೆರಿಯೋದು!!!!

ಹೀಗೆ ಕೆರಿಯಪ್ಪ ಮಾಡಿದಾಗೆಲ್ಲ ಜನ್ರೂ ಫುಲ್ಲ್ ಖುಷ್. "ನೋಡ್ರೀ ಈ ನಾಯಿ ಎಸ್ಟ್ ಚೆನ್ನಾಗ್ ಕೆರಿಯುತ್ತೆ". "ಏ ಶಂಕ್ರ, ಕೊಡೋ ಎರಡು ಬಿಸ್ಕೆಟ್ ಈ ಕಡೆ, ನಾಯಿ ಯಾಕೋ ಬೋ ಕೆರತೈತೆ. ತಡಯಾಕ್ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ."

ವಿಧ ವಿಧವಾದ ಮಾತುಗಳ ನಡುವೆ ಮಜಾ ಮಾಡಿದವನೇ ನಂ ಕೆರಿಯಪ್ಪ. ತಿಂದ ತಿಂದಾ.. ತನ್ನ ಪಾಪ್ಯುಲಾರಿಟಿ ನೂ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ.. ಲೈಫು ಫುಲ್ಲ್ ಖುಷ್ ಆಗಿ ಹೋಗ್ತಾ ಇರ್ಬೇಕಾದ್ರೆ ಒಂದಿನ...

ಇಂಟರ್‌ವ್ಯೂ ಅಂತ ಖುಶಿಲಿದ್ದ ನಂ ಸಿದ್ಧ.. ಬಿಳಿ ಪ್ಯಾಂಟು ಷರ್ಟು ಧರಿಸಿ ಪ್ರಪಂಚ ಗೆಲ್ಲೋಕೂ ಆತ ಸಿದ್ಧ. ಪ್ರಶ್ನೆಗಲ್‍ನೆ ಉತ್ತ್ರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೊದಾಗಿ ಊಹಿಸಿದ್ಧ.. ಆಗ್ಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಳೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಬೆಂಗಳೂರು ಹೆಂಗಿರುತ್ತೆ ಅಂತ ಕೇಳ್ಬೇಕಾ? ಹನಿಮೂನ್ಗೆ ಸಿದ್ಧ ಆಗಿರೋ ಜೋಡಿ ಹಾಗೆ.. ಸಿದ್ಧಂಗು ಒಂದು ಚಾ ಮತ್ತೆ ಒಂದು ವೆಜ್ ಪಫ್ ಆಸೆ ಆಯ್ತು ಅನ್ಸುತ್ತೆ..
ಹ್ಮ್.. ಫುಲ್ಲ್ ಟಿಪ್ ಟಾಪ್ ಆಗಿ ಬಂದವ್ನೇ ಸಿದ್ಧ ಶಂಕ್ರನ ಬೇಕರಿ ಗೆ ಒಂದು ಚಾ ಹಾಕ್ಕೊಂಡ್ ಹೋಗೋಣ ಅಂತ ಬಂದ. "ಶಂಕ್ರ, ಒಂದು ಒಳ್ಳೇ ಖಡಕ್ ಚಾ ಮತ್ತೆ ಒಂದು ಪಫ್ಫು ಕೊಡೋ" ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದೆ ತಡ, ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ರೂ ನೋಡ್ರೀ ನಮ್ಮೆರೀಯ ಹೀರೋ. ಬಂದ್ರಪ್ಪ ಬಂದ್ರೂ ಜೋಧಾ ಅಕ್ಬರ ಲೀ ನಂ ಹ್ರಿತಿಕ್ ರೋಷನ್ ತರ ಕೆರಿಯಪ್ಪ..  ಜಿಂಗಾಲಾಲ.. ಸಿದ್ಧನ ಕೈಲಿ ತಿಂಡಿ ನೋಡಿದ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಉಜಾಲ ಹಾಕಿದ ಬಿಳಿ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಚಿನ್ನದ ಬಣ್ಣದ ಕೆಸರು ತುಂಬಿದ ಪಂಚ ನಖಗಳಿಂದ?! ಹ್ಮ್.. ಅದ್ನೆ ಮಾಡಿದ್ದು..

ಪಾಪ ದೇವೇಗೊವಡ್ರಾಗಿದ್ರೆ ಮಣ್ಣಿನ ಮಗ ಅಂತ ಸುಮ್ನೇ ಆಗಿರೋರು ಅನ್ಸುತ್ತೆ.. ಸಿದ್ಧ ಅಲ್ವಲ್ಲ!! ಪಾಪ ಅವ್ನಿಗೆ ಗೊತ್ತೂ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ..

ಮುಂದಿನ ಕಥೆ.. ?!! ಹೀಗೂ ಉಂಟೆ..!!!!   ಅದೇ.. ನೀವು ಅಂದ್ಕೊಂಡ ಹಾಗೆ..!!!



(ಗಮನಿಸಿ: ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿರುವುದು ಒರಿಜಿನಲ್ ಕೆರಿಯಪ್ಪ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ಚಿತ್ರ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗುವುದು)

ಪ್ರೀತ್ಯಾ ಸಂಸ್ಕೃತಿ..

ಸ್ನೇಹದಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಿಯಾಗದ ಜಾತಿ ಮತ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಮಾತ್ರ ಏಕೆ ಚೀನಾದ ಮಹಾಗೊಡೆಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ?! ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜವೇ ವಿಶ್ವದ ಏಳು ಅದ್ಬುತಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು.. ಅಲ್ವಾ?
ಒಟ್ಟಿಗೆ ಓದುತ್ತೇವೆ, ಬರೆಯುತ್ತೇವೆ, ಕಲಿಯುತ್ತೇವೆ, ಕಳಿಸುತ್ತೇವೆ.. ಸ್ನೇಹ ಎನ್ನುವ ಸೇತುವೆ ಎರಡು ಎದೆಗಳ ನಡುವೆ ಕಲ್ಲು ಮಣ್ಣು ನೀರಿಲ್ಲದೇ ಉದ್ಭವವಾಗುವ ಕ್ರಿಯೆಯಂತೂ ಅತಿ ಸೋಜಿಗವಾದುದು. ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಶುರುವಾದ ಸೇತುವೆ ಹಲವು ಬಾರಿ ಸ್ನೇಹವಾಗಿ ಉಳಿಯಬಹುದು, ಉಳಿಯದೆ ಸಹ ಇರಬಹುದು. ಉಳಿಯದೆ ಇರುವ ಸ್ನೇಹ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಹೇಗೆ? ಹೇಗೆ?

ಅದೆಷ್ಟು ಸಾರಿ ಕೇಳಿಗೊಂಡರೂ ಉತ್ತರ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ..? ಅದೇ ಕಣ್ರೀ ಮನಸ್ಸೆಂಬ ಮಾಯಾಲೋಕ.. ನಮ್ಮ ಮಾತು ಅದು ಕೇಳೋ ಹಾಗಿದ್ದಿದ್ರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ಟಲ್ವೇ?

ಅನ್ಯ ದೇಶೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳನ್ನ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಗೆ, ಅಥವಾ ಪ್ರೀತಿಯೆಂದೆರ್ಪಟ್ಟ ಮದುವೆಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಗೆಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೆಕೆೀದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಯಾರಿಗೂ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ. ನಾ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಗೆಳೆಯನಾಗಿ  ಈ ಮಾತು ನನ್ನ ಕಾದಿದ್ದಂತೂ ನಿಜ.

ಹೀಗೆ ಊಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೋರ್ವ ಆತನ ಆರು ವರ್ಷಗಳ ಪ್ರೀತಿ ಕಮರಿ ಹೋಗುತ್ತೀರೋ ರೀತಿಯನ್ನು ತನ್ನದೇ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾ ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ಆಗು ಹೋಗುಗಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಸಿವಿಸಿಗಳ ನೋವಿನ ಕೆಸರಿನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.

ಪ್ರೀತಿಯೇ ಹಾಗೆ.. ನೊಂದಷ್ಟು ಸಹ ನೋಯಿಸುವುದು.. ಬಡ್ಡಿ ಮಗಂದು ಎಷ್ಟು ಮಾಡಿದರೂ ಸಹ ಬೇಡ ಅನಿಸೋದಿಲ್ಲ.. ನೋಯಿಸಿದರೂ ಸಹ ಎರಡು ಪೆಗ್ ವ್ಯಾಟ್ ೬೯ ಗಿಂತ ತಲೆ ಹಿಡಿಸುತ್ತದೆ. ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ ಕಿಕ್ಕಾದ್ರೆ, ಇದ್ರಲ್ಲೇ ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣವೂ ಸಹ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದರೂ ಸಹ, ಪ್ರೀತಿಸಿದವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಯಾಕೆ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜ ಬಾಳಲು ಬಿಡುವಿದಿಲ್ಲ? ಹುಡುಗನಿಗೆ ಒಳ್ಳೇ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ, ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಸಾಕುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಅದು ಒಪ್ಪುವಂತಹ ಮಾತು. ಆದರೆ ಗುಣ ಹಣಗಳ ಹಣೆಬರಹ ಸರಿಯಾಗಿದ್ದೂ ಸಹ ಈ ಮನಸ್ಸಿನ ವ್ಯಾಕುಲವೇಕೆ? ಯಾಕೆ ಅಂತ?

ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿಯೇ ಅತ್ಯುಚ್ಚವಾದುದು ಅಲ್ಲವೇ? ಇದನ್ನು ಯಾರು ಸಹ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಲಾರ್. ಯಾರೋ ಪಾಸ್ ಪೋರ್ಟ್ ಇಲ್ಲದ ಹೊರಗಿನವ ಇಲ್ಲೇ ಬಂದು ಅದೆಷ್ಟು ಜನರಿಗೂ ಯಾರೂ ಸಹ 'ಏನಪ್ಪಾ, ನೀ ಎಲ್ಲಿಯವ? ಎಷ್ಟು ದಿನ ಇರುವೆ' ಎಂದು ಸಹ ಕೇಳದ ನಾವು, ಕಸಬ್ ನಂಥ ದುಷ್ಟರಿಗೂ ಸಹ ಮೂರು ಹೊತ್ತು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಮಣ್ಣು ತಿಂದ ಕುರಿಗಳ ಮಟನ್ ಬಿರಿಯಾನಿಯ ಬಡಿಸುವ ನಾವು, ನಮ್ಮವರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಯಾಕೆ ಮುಳ್ಳಿನಂತೆ ಅಡ್ಡ ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ? ಭಾರತೀಯತೆಯನ್ನೇಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವುದಿಲ್ಲ?

ಒಟ್ಟಿಗೆ ಊಟ,ಆಟ,ಪಾಠ ಆಡಿದವರನ್ನು ಸಹ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದಾಗ ಅದೆಷ್ಟು ತಂದೆ ತಾಯಿ ಯಾಕೆ ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ?

ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಮ್ಮ ನಡೆ ನುಡಿಯಲ್ಲಿರುವಂತಹುದು, ನಮ್ಮ ಹಾವ ಭಾವದಲ್ಲಿರುವಂತಹುದು. ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪಿ ಮಸೂದೆಯನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುವಂತೆ ಪ್ರೀತಿಗೂ ಸಹ ಒಂದು ಮಸೂದೆ ಬೇಕೇ? ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ?

ನಂಬಿಕೆಯೇ ದೇವರು.. ಅದರ ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸೊನ್ನೆ. ನಮ್ಮ ಸಮಾಜ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಅದು ನಂಬಿಕೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ. ಪ್ರೀತಿಗೆ ಒಪ್ಪದ ಸಮಾಜ ಸ್ನೇಹ ಇದ್ದಾಗ ಯಾಕೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ಇದನ್ನ ಯಾಕೆ ನಾವೂ ಸಹ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ?

ಮರದಂತೆ ಬೆಳೆಯಲು ಬಿಟ್ಟು, ಆಮೇಲೆ ಕಡಿಯುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಗಿಡವಾದಾಗಲೇ ಚಿವುಟುವುದು ಅದೆಷ್ಟೋ ವಾಸಿ ಅಲ್ವಾ?

ಇನ್ನಾದರೂ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರು, ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಿರ್ಧರಿಸುವರೆಂದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ! ಪ್ರೇಮಿಗಳನ್ನ ಆ ದೇವರೇ ಕಾಪಾಡಲಿ!

ಬೆತ್ತಲೆ ಪ್ರಪಂಚ..

ಸಮಯ ೫:೧೨ ಮುಂಜಾನೆ. ಆಫೀಸಿಂದ ಬಂದು ಆಗ್ಲೇ ಒಂದು ಘಂಟೆ ಕಳೆದು ಹೋಯ್ತು.. ಟೀವೀ೯ ಲೀ ಬರೋ ವಾರೆಂಟ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನು ಮುಗಿದಾಯ್ತು. ಇನ್ನೂ ನಿದ್ದೆ ಬರ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಕಳೆದ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಬಣ್ಣದ ಚಿತ್ರಗಳ್ನ ಒಮ್ಮೆ ತೆಗೆದು ಇಣುಕಿ ನೋಡೋ ಆಸೆ ಆದ್ರೆ ಯಾಕೋ ಮನಸ್ಸೇ ಬರ್ತಾ ಇಲ್ಲಾ. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಯಾಕೋ ಒಂದು ಕೊಲೆ ನೋಡದೇ ಇದ್ರೆ ಊಟ ನಿದ್ದೆ ಎರಡೂ ಸಹ ಮೈಗೆ ಹತ್ತೋದೆ ಇಲ್ಲಾರೀ.

ಕೊಲೆನಾದ್ರೂ ಸರಿ.. ಈಸ್ತೊಂದು ದಿನ ಕೊಲೆ ನೋಡ್ಕೊಂಡೆ ಮಲ್ಗ್ತಾ ಇದ್ದೆರೀ.. ಆದ್ರೆ ಈ ಎರಡು ದಿನಗಳಿಂದ ಬರೀ ರೇಪು.. ಅಡ್ರದ್ದೇ ದೃಶ್ಯವೈಭವ. ನಿನ್ನೆ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅದ್ಯಾವ್ದೋ ಇಪ್ಪತ್ತರ ಹರೆಯದ ಹುಡುಗ ಎಪ್ಪತ್ತರ ಹರೆಯದ ಅಜ್ಜಿನ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮಾಡಿದನಂತೆ, ಇವತ್ತು ಇಪ್ಪತ್ತರ ಹರೆಯದ ಮುಗ್ಧ ಬುದ್ಧಿಮಾಂದ್ಯೆಯ ಎಪ್ಪತ್ತರ ಹರೆಯದ ಮಾಜಿ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಹಾಳು ಮಾಡಿದನಂತೆ. ಪ್ರಪಂಚ ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಗ್ತಾ ಇದೆ ಅಂತ ಇದೆ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಕೇಳೋಣ ಅಂದ್ರೆ ಆವ್ರು ಆಮೇಲೆ ಅದ್ನೆ ದೊಡ್ಡ ವಿಷ್ಯ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ ನನ್ನ ಮರ್ಯಾದೆಯನ್ನೇ ತೆಗಿತಾರೆ ಆನೊ ಭಯ.. ಸ್ನೇಹಿತರೆ ಹಾಗೆ ಬಿಡಿ. ಸೀರಿಯಸ್ ವಿಷ್ಯ ಆಗ್ಲೀ.. ತಮಾಷೆ ಆಗ್ಲೀ.. ಅದು ತಮಾಷೆ ಮಾತ್ರ:)

ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳು,ವಿಚಾರವಾಡಿಗಳು ೨೦೧೨ ಪ್ರಪಂಚದ ಪತನ ಅಂತ ಬರೆದಿರೋದು ಸತ್ಯ ಅಂತ ಅನ್ಸುತ್ತೆ.. ಅದು ಅವ್ರೆ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಬೃಹತ್ ಹಿಮಪರ್ವತಗಳು ಕರಗಿ, ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿ ಆಗಿಯೋ ಅಥವಾ ಭೂಕಂಪ ಆಗಿಯೋ ಆಗುತ್ತೋ ಬಿಡೊತ್ತೋ ಅನ್ನೋದು ಊಹೆ ಮಾತ್ರ.  ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನ ಕಳ್ಕೊಂಡು ಇಂತಾ ಹೇಯ ಕೃತ್ಯಗಳ್ನ ಯಾವಾಗ ಮಾಡೋಕೆ ಶುರು ಹಚ್ಕೊತಾನೋ ಆವಾಗ್ಲೇ ಶುರುಕಂಡ್ರಿ ಪ್ರಪಂಚದ ಪತನ.. ಇದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಸತ್ಯ.

ದೇವತೆಗಳು ದಾನವರು ಇಬ್ರೋ ಅಮೃತಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಹೊಡೆದಾಡಿದ್ರಂತೆ. ಇಬ್ರಿಗೂ ಬೇಕಾದದ್ದು 'ಅಮೃತ'.. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಐಷಾರಾಮಿ ಜೀವನ ಬೇಕು.. ಮಜಾ ಮಾಡ್ಬೇಕು.. ಬರೀ ಖುಷಿ ಬೇಕು. ಬೇರೆ ಯಾವುದು ಬೇಡ!!

ಹಿರಿಯರು, ಹಳೆ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಇದೊಂದು ಡೈಲೋಗ್ ನ ಅದೆಷ್ಟು ಸಾರಿ ಹೇಳಿದರೋ ಅದಕ್ಕೆ ಲೆಕ್ಕವೇ ಇಲ್ಲ. "ಮರಿ, ಹೆಣ್ಣು-ಹೊನ್ನು-ಮಣ್ಣು ಈ ಮೂರಕ್ಕೋಸ್ಕರ ನೀ ಯಾವಾಗ ದುರಾಸೆ ಪಡುತ್ತೀಯೋ, ಅವತ್ತೇ ನಿನ್ನ ಅಂತ್ಯದ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ' ಅಂತ. ಮನುಷ್ಯ ಹುಟ್ಟಬೇಕಾದ್ರೆ ಹೆಣ್ಣಿನೊಂದಿಗೆ ಹುಟ್ಟುವ.. ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲೇ ಆಡುವ (ಸಿಟಿ ಬೇಬಿ ಲೈಫು ಬೇರೆ ಬಿಟ್ಬಿಡಿ!).. ಆದ್ರೂ ಯಾಕೆ ಬುದ್ಧಿ ಬೆಳೆದಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ದಡ್ದನಾಗ್ತಾನೇ ಅಂತ!

ಬಹುಷ್ಯ ಆ ಹೊನ್ನಿನ (ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕಟಾಕ್ಷದ) ಕೃಪೇಯೇ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಹಣ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಮತ್ತೆ ಅವನಿಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿಯೋ ಮಣ್ಣು (ಭೂಮಿ) ಬೇಕು.. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮಜಾ ಮಾಡೋಕೆ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಬೇಕು.. ಏನ್ಸಾರ್ ಈ ಲೈಫು.

ಆಫೀಸಲ್ಲಿ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಜೊತೆಗೊಮ್ಮೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಗ ಟೀವೀ ಯಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಲೆಕ್ಕ ಮತ್ತು ಓದಿನ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಈ ವರ್ಷದ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದಾರೆ ಅನ್ನೋ ವಿಷ್ಯಾನ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ರು. ಅದನ್ನ ನೋಡಿ ಬೇಜಾರಾಗಿ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗೆ, "ನಾವು ಇದ್ರಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬದಲಾವಣೆ ತರಬಹುದು"? ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ಕೆ ನನಗೆ ಆತ ನೀಡಿದ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ತು. ಆತ ಹೇಳಿದ್ದು, "ರೀ ರಕ್ಷಿತ್, ಸುಮ್ನೇ ಊಟ ಮಾಡಿ.. ಇದನ್ನ ನೀವು ಸರಿ ಮಾಡಿದ್ರೆ, ನಿಮ್ಮ ಸಂಬಳದ ಟ್ಯಾಕ್ಸ್ ಏನಾದ್ರೂ ಕಮ್ಮಿ ಆಗುತ್ತಾ? ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ನಾವ್ಯಾಕೆ ತಲೆ ಕೆಡ್ಸ್ಕೋಬೇಕು."

ಈ ಮಾತನ್ನ ಹೇಳಿದಾತ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳ ತಂದೆ. ಏನ್ರೀ ಅನ್ಸುತ್ತೆ ನಿಮ್ಗೆ?

ಭೂಮಿತಾಯಿ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಾದ ಪೈರಿಗೆ ಅಂತ ಎದೆ ಹಾಲನ್ನು ಕೊಡುವ ತರ ನೀರನ್ನ ಕೊಟ್ರೆ, ಇಲ್ಲಿನ ಜನ್ರು ಅದನ್ನೇ ಲಾರಿಗಟ್ಟಲೇ ಲೋಡ್ ಮಾಡಿ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್ ಗಳಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡೋಕೆ, ನೆಲ ಒರೆಸೋಕೆ, ಎದುರ್ಗೆ ಇರೋ ಲಾನಿನ ನೆಲಕ್ಕೆ ದುಡ್ಡಿನ ಆಸೆಗೆ ಮಾರ್ಕೊತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ  ತುಂಬು ಬಸುರಿಯಂತೆ ದಪ್ಪ ತೆನೆಯ ಹೊತ್ತ ಬೆಳೆಗಳು ಬಾಯಾರಿ ನೀರು ನೀರು ಅಂತ ಅಳುತ್ವೆ.

ಮನುಷ್ಯ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಹೃದಯ ಹೀನ ಆಗ್ತಾ ಇದಾನೆ?  ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಹೇಳುವ ಹಾಗೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದ ಹಾಗೆ 'ಸೈತಾನ' ಸೃಷ್ಟಿ ಆಗ್ತಾನಂತೆ.. ಅವನಿಗೆ ಕರುಣೆ,ಸಂತೋಷ ಆನೊ ಯಾವುದೇ ಭಾವನೆಗಳೂ ಇರೋದಿಲ್ವಂತೆ. ಅವನಿಗೆ ಅಂತ ಭಾವನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅತಿ ಹೀನ ವಾಗಿ ಆಡುವುದೇ ಒಂದು ಆಟವಂತೆ. ಅಂತದೊಂದು ಪೀಳಿಗೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮಧ್ಯೆ ಸೃಷ್ಟಿ ಆಗ್ತಾ ಇದೆಯೇ?

ಮಾನವೀಯತೆ ಕಳ್ಕೊತ ಇದ್ದೇವೆಯೇ? ಸಂಭಂಧಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಇಲ್ವೇ?

ಇದೇನಾ ಕಲಿಯುಗ? ಇದೇನಾ ೨೦೧೨??

ಇನ್ನೂ ಯೋಚಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ.. ನಿದ್ದೆ ಬರ್ತಾ ಇಲ್ಲ.. ಬರೆಯೋದಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿ ಬಂದಿದೆ ಆದ್ರೆ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ..!

ದೆವ್ರೆ.. ನಮ್ಮೆಲ್ರಿಗೂ ಒಳ್ಳೇ ಬುದ್ಧಿ ಕೊಡಪ್ಪಾ..

ಪ್ರೀತಿಯ ಸಲುವಾಗಿ..

ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಎಲ್ಲಿಯವರೋ, ಯಾರ ಮಕ್ಕಳೋ.. ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕಾಕತಾಳಿಯ.. ಕಾಕತಾಳೀಯ ಅಂದ್ರೆ ಗೊತ್ತು ಆನೋದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ಅದೊಂದು ಹಿಂದಿನ ಕಥೆ.. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯೋಕೆ ಹೊರಟಿಲ್ಲ ನಾ ಈಗ. ಕಾಕತಾಳೀಯ ಅಂದ್ರೆ ತಿಳಿದೋ ತಿಳಿಯದೇ ಆಗುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ಹಾಗೆ ಇಬ್ಬರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬರ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಅವರವರ ಸಂಸಾರ,ಮೌಲ್ಯ,ಅಭಿರುಚಿ,ಆಸಕ್ತಿಗಳು ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಅವರವ ನೋಟಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಇಬ್ಬರೂ ಕರಗಿ ಹೋಗಿರುತ್ತಾರೆ.. ಆದರೆ ಅದು ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲ.. ಅದೇ 'ಆಕರ್ಷಣೆ'. ಅದು ಹೇಗೆ ಆಕರ್ಷಣೆ ಅಂತ ನೀವು ಕೇಳಬಹುದು. ಅದರ ಉತ್ತರ ನಾ ಈಗಾಗಲೇ ಬರೆದಾಗಿದೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಓದಿ ಅನ್ನೋಕೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ.

ಪ್ರೀತಿ ಅನ್ನುವುದು ಆಕರ್ಷಣೆ ಮುಂದೆ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಯಾಕೆಂದ್ರೆ ಅದು ಎರಡಕ್ಷರ ಜಾಸ್ತೀಯೇ. ಆದರೂ ಸಹ ಅದು ಉಳಿಯುವುದು ಕೇವಲ ಕೆಲವೇ ಸಮಯ. ಪ್ರೀತಿ ಹಾಗಲ್ಲ, ಅದು ವ್ಯಕ್ತಿಗತ,ಮನಕ್ಕೆ ಸ್ವಂತ. ನಾವು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಭಿರುಚಿ,ಆಸಕ್ತಿ,ನಡೆ,ನುಡಿ ನೋಡಿ ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತೇವೆಯೇ ವಿನಃ ಅವರ ರೂಪಕ್ಕೆ ಅಸ್ತು ಬೆಲೆ ಕೊಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ರೂಪ ಇದ್ದಾಗ ಅದು ಪ್ರೀತಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒತ್ತು ಕೊಟ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಎರಡು ಪಟ್ಟು ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಭೇಟಿಯಾದವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ರೂಪಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟ ಕಾರಣ, ತಾವು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎನ್ನುವ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದವರು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿಯೂ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒಡನಾಟದ ನಂತರ ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ತಿಳಿಯೋದು ವಾಸ್ತವಾಂಶ. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಕೇವಲ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟರೆ ಹೊರತು, ಅವರು ವಿಚಾರಗಳು,ಅಭಿರುಚಿಗಳು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಹೋಲುತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಈಗ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ದೂರ ಮಾಡುವ ಹಾಗೂ ಇಲ್ಲ, ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ವಾಸ್ತವವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಹಾಗೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾರು ಮೊದಲು ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರಿಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು 'ಫ್ಲರ್ಟ್' ಎಂಬ ಪಟ್ಟ ಕೊಡುವದಂತೂ ಗ್ಯಾರಂಟಿ.

ಹೀಗೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಪ್ರೀತಿ ಅಂದುಕೊಂಡ ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಕಥೆ ಹೇಳ ಹೆಸರೇ ಇಲ್ಲದೇ, ಸೊಗಡಿಲ್ಲದೆ ಮಣ್ಣು ಸೇರುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೇ ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ನಾನೇ ಸರಿ, ನಾನೇ ಸರಿ ಎನ್ನುವ ಪ್ರತಿಷ್ಟೆಯ ತಾಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಸಂಗವೂ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ಕ್ಷನವೂ ಸೆಲ್ ಫೋನ್ ಹಿಡಿದು ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡುವ ಹುಡುಗ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡದಿದ್ದಾಗ, ಅವನಿಗೆ ತಾನು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ತಾನು ಬೇಡವಾಗುತ್ತಿರುವೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಹುಡುಗಿಗೋ ಅಥವಾ ಅದೇ ರೀತಿ ಹುಡುಗಣಿಗೂ ಬರುವುದು ಸಹಜ. ಅದು ಕೇವಲ ಇಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಬಂಧವೇ ಆದರೂ ಸಹ ಸುತ್ತಲಿನ ಜನರಿಗೆ ಅದು ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಕಾಣುವುದು ಸಹ ತೀರಾ ಸಹಜ. ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಸುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರವೂ ಸಹ ಮಾನಸ ಕೆಡಿಸುತ್ತವೆ. ನಮಗೆ ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಆಪ್ಯಾಯತೆಯ ಭಾವನೆಗಳಿಲ್ಲದ್ಡಿದ್ದರೂ ಸಹ ಸ್ನೇಹಿತರು, 'ಮಗ, ಅವ್ಲಿಗೆ ನೀ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ದೇ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹೊತ್ತು ಮಾತಾಡ್ತಾಳಾ" ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವರ ಮಾತುಗಳು ನಮ್ಮ ಮನಕ್ಕೆ ಕಚಗುಳಿ ಇಡುವುದು ಸಹಜ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ವಾಸ್ತವತೆಯ ಅರಿವಿರುವ ಆ ಹುಡುಗನೋ ಹುಡುಗಿಯೋ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಕೊಂಚ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಅವರ ಸಂಬಂಧವೂ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಮಾರ್ಪಡದೇ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.

  ಪ್ರೀತಿ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಸುಂದರವಾದ ಹುಡುಗ, ಹುಡುಗಿ ಬೇಕು ಎಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೇವಲ ಕಲ್ಪನಾ ಲೋಕದ ಕಾದಂಬರಿಯ ಬರೆದಂತೆ. ಅವು ಕ್ಷಣಿಕ ಸುಖ ಕೊಡುತ್ತವೆಯೇ ಹೊರತು, ಅವು ವಾಸ್ತವತೆಗೆ ದೂರವೇ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪೇ ಇಲ್ಲ.

ಪ್ರೀತಿಸುವ ಮುನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಿಚಾರಧಾರೆ,ಸೃಜನಶೀಲತೆ,ಭಾವ,ತರ್ಕ ಇವೆಲ್ಲವ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡರೆ, ಪ್ರೀತಿಗೂ ಸಹ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸಿದಂತೆ. ಪ್ರೀತಿಗೋಸ್ಕರ ಹುಡುಕಾಡುವವ 'ದಡ್ಡ'. ಅದು ತನ್ನೇ ತಾನಾಗಿ ಆಗಬೇಕೆ ಹೊರತು, ಹುಡುಕಿ ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಡೆಯುವಂತಹುದಲ್ಲ.

 ಒಂದು ವೇಳೆ ಪಡೆದರೂ ಕೂಡ, ಅದು ತಥಾ ಮಗುವಿನ ಚಿಗುರುಬೆರಳಿನ ಸಂದಿನಿಂದ ಕಸಿವ ಆಟದ ಬೊಂಬೆಯಂತೆ.. ಮಗು ತಿಳಿದು ತಿಳಿಯದೆಯೋ ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತದೆ.. ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯೂ ನೊಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬರೆದ ನನ್ನ ನೋಡಿ, ನಾ ಈಗ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವೆ ಅಂತ ನೀವು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ, ಅದೇ ನನ್ನ ಪುಣ್ಯದ ಪಾಲು.. ನೋಡಿ ಸ್ವಾಮಿ, "ನಾವ್ಯಾವತ್ತೂ ಸಿಂಗಲ್ಲು.. ಈಗ ಎಲ್ರೂ ಹಾಕ್ರಿ ವಿಶಲ್ಲು.." :)

ಅವಳು..

ಅವಳು ಬರ್ತಾಳೆ ಅಂದ್ರೆ ಗೆಲ್ಲೋದು ಖಾತ್ರಿ ಇಲ್ಲದ ಪಂದ್ಯದಲ್ಲೂ ಭಾಗವಹಿಸೋ ಹುಚ್ಚು ಹುರುಪು.. ಅವಳು ಆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ ಅಂದ್ರೆ ಆ ಬಸ್ಸು ಸಿಗದೆ ಇದ್ರೂ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಜೀವ ಪಣ ಇತ್ತು ಚಾಲಕನ ಹತ್ತಿರ ಉಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆವರಿಸಿಕೊಂಡು ಅವಳ ಪಕ್ಕಾ ನಿಲ್ಲುವ ತವಕ.. ಅವಳು ಶಾಲೆಗೆ ಬರದಾಗ ನಾ ನೋಟ್ಸ್ ಬರೆಯದಿದ್ರೂ ಅವಳು ಬಂದು ನನ್ನೇ ಕೇಳುವಳು ಅಂತ ಭಾವಿಸಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಬಾಲಕ.. ಮುಂದೆ ಏನಾಯ್ತು ಅನ್ನೋದೇ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ನ ಹೊಸ ಕಥೆ..


coming soon!

ನಮ್ಮನೆ..

      
ಹೊಸಮನೆ ಕಟ್ಟುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಕಟ್ಟಿದ ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಹಳೆಯ ಮನೆ.. ಮನೆ ಇಬ್ಬಾಗವಾದ ಕಾರಣ ನಾನು ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ಅಪರೂಪ.. ಆದರೂ ಕರೆದಾಗ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ಇವನಿಗೆಂಥ ಧೀಮಾಕು ಅಂತ ಆವ್ರು ಅನ್ನಬಾರ್ದು ಅನ್ನೋ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದೆ.         
                     

            . ಅವ್ರ ಮನೆಯ ಹಿಂದೆಯೇ ಇರೋ ಹಳೆ ಮನೆ ನಾ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಂದಲೂ ಅತಿ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟ ಜಾಗ ಅಂದ್ರೂ ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಹಿಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಲೇ ಎದುರಾಗೋ ದನಗಳ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಬಾಲವನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಆಡೋ ಪುಟ್ಟ ಕರುಗಳು, ಉದ್ದ ಕೋಡಿನ ವಾರೆ ಕೋಡಿನ ಸೆಗಣಿ ವಾಸನೆ ಹೊತ್ತು 'ವಯ್ಯ್,ವ್ಯಾಕ್' ಎನ್ನೋ ಸೋಂಬೇರಿ ಎಮ್ಮೆಗಳು.. ಬಲೆ ಹೊಡೆಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಓರಲೆ ಹಿಡಿದರೂ ಸಹ ತಮ್ಮ ವಯಸ್ಸನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾಚುತಿರುವ ಹಲಸಿನ ಮರದ ಪಕಾಸಿ, ಅದರ ಮೇಲಿನ ಕೆಂಪು ಹೆಂಚು, ಪಕಾಸಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೂವಿನ ಗೊಂಚಲಿನಂತೆ ನೇತಾಡೋ ಮೆದೆಹುಲ್ಲಿನ ತೆನೆ.. ಇವೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿದಾಗ ತಿಳಿದೋ ತಿಳಿಯದೇ ನಾ ನನ್ನೇ ಮರೆತುಹೋಗಿದ್ದೆ.

              ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯ ದಾಟುತ್ತಲೇ ಎದುರಾಗುವ ಹಳೆಮನೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ಕೆತ್ತಿದ ೧೦-೧೨-೧೯೯೧ ಎಂಬ ಸ್ಫುಟಾಕ್ಷರಗಳು ಅದೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಮನ ಕಲಕಿದವು. ನಾ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಹಳೆ ಮನೆಗೂ ಮುಂಚೆ ಇದ್ದ ಇನ್ನೊಂದು ಹಳೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯಂತೆ.. ಅದೊಂದು ಎರಡಂತಸ್ತಿನ ಹಿಂದೆ ಮೂವತ್ತು ಎಕರೇ ಅಡಿಕೆ ತೆಂಗು ಬಾಳೆ ಸಾಂಬೆ ಹಲಸು ಮಾವು ಮತ್ತೊಂದು ಮಗದೊಂದು ಸಸ್ಯಾದಿ ಸಸ್ಯಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮುಂದೆ ಭಯಂಕರ ಕಾನನದಿಂದ ಸಂರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಭೂತಾಕಾರದ ಮನೆಯಂತೆ. ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಚೌಕಿ, ಅದ್ರ ಹಿಂದೊಂದು ಮುಚೆಕಡೆ, ಒಳ ನಡೆದಂತೆ ಉಪ್ಪರಿಗೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳು ಆಚೀಚೆ ಹತ್ತಾರು ಕೋಣೆಗಳು, ಇನ್ನೂ ಒಳ ಹೋದರೆ ಹಜಾರ, ಊಟದ ಮನೆ, ಅಡುಗೆ ಮನೆ, ಧಾನ್ಯ ಉಗ್ರಾಣ, ಫಣಥ, ಎಷ್ಟೊಂದು..!!

ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದುದು ಮೂವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಂದಿಯಂತೆ.. ನಾನೇ ಮೊದಲ ಮೊಮ್ಮಗ ಅಂತೆ.. ಯಾವುದೂ ನೆನಪಿಲ್ಲ :( ನೆನಪಿದ್ದುದು ಒಂದೇ.. ಹೆಂಚಿನ ಮಧ್ಯೆ ಬೆಳಕು ಬರಲಿ ಎಂದು ಇಡುತ್ತಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಗಾಜಿನ ಚೂರಿನ ಮಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳಕಿನ ಕೋಲು. ಅದನ್ನ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ ಹಿಡಿದು ಮರದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ನನ್ನ ಗೋಳು ಹೊಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಪೇರಳೆ ಹಣ್ಣನು ಹೊಡೆದು ಉದುರಿಸಬೇಕೆಂದು..

           ಮನೆಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಕ್ಷಣ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗುವುದು.. ಅದೆಷ್ಟು ನೋಡಬೇಕೆಂದೂ ಆಸೆಗಳಿದ್ದರೂ, ನೋಡಿದ್ದರೂ ನೆನಪಾಗದ ಸಂಗತಿಗಳೆಷ್ಟು..!! ಹಳೆ ಜೀವನವನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೋತೇನೆ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನೇ ಒಬ್ಬನೇ ಕುಳಿತಾಗ ಅನಿಸೋದು ಸಹಜ.. ಆದರೂ, ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಲ ಅರ್ಥವಾಗದ ಸಂಗತಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಈಗಲೂ ಕಾಡುತ್ತವೆ.. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಾಲ್ ಗಳ ಸುತ್ತ ಗೆಳೆಯರೊಡನೆ ಅಡ್ಡಾಡುವಾಗ ಕೇವಲ ಎರಡೇ ನಿಮಷದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಂಧಿಸುವ ಭಯಂಕರ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್,ವಿಲ್ಲಾಗಳು ಸೆಳೆವುದು ಸಹಜ.. ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದು ವಾಪಸಾದಮೇಲೆ ಕೊನೆಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಾಡುವುದು ಬಾಳಿ ಬದುಕಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಗತಕಾಲದ ನೆನಪುಗಳು ತರುವ ನಮ್ಮ ಹಳೆ ಮನೆ ಮಾತ್ರವೇ.. ಹುಟ್ಟಿದಿಂದಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಎತ್ತಿ ಆಡಿಸು ನೆನಪುಗಳಿಗೆ ಜೀವ ಬೆಸೆವ ಹಳೆಯ ಮನೆ 'ಓಲ್ಡ್ ಈಸ್ ಗೋಲ್ಡ್' ಆನೊ ಪದಕ್ಕೆ ಮಾದರಿ. ಎಷ್ಟೇ ದುಡಿದು ದಣಿದು ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಿ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಮನೆ ಕೊಂಡು ಬದುಕಿದರೂ ಸಿಗದ ಸುಖ ಹಳೆ ಮುರುಕಲು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದು ಒಂದು ಸೋಜಿಗವೇ. 'ಶಾಂತಿ' ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ನೆಲಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನೇ ನಾ ಕೇಳಿಕೋಂಡದ್ದೂ ಉಂಟು!

ಎಲ್ಲ ನೆನೆದಾಗ ಮನಕ್ಕೆ "ನೆನಪುಗಳ ಮಾತು ಮಧುರ" ಆನೊ ಮಾತು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತದೆ... ಅದೆಷ್ಟು ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತು!

ಶಿಕ್ಷಣ ಎಂಬ ದ್ವಂದ್ವ ನೀತಿ...

             ಶಾಲಾ ದಿನಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾಗದ ಕ್ಷಣಗಳು.. ಗಡಿಯಾರವನಾದರೂ ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿಸಬಹುದು ಆದರೆ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹಿಂದೆ ತರಲು ಎಂದಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ..  ಶಿಕ್ಷಣದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಲು ಹೋಗಿ "ಏನಪ್ಪಾ ಇವ ಈ ತರ ಕೊರೀತ ಇದಾನೆ" ಅಂತ ನೀವು ಅಂದ್ಕೊಂಡ್ರೆ ಅದ್ರಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಈ ವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬರ್ಯೋಕೂ ಒಂದು ಕಾರಣ ಇದೆ. ಕಾರಣ ಇಲ್ದೇ ಯಾರು ಏನನ್ನೂ ಬರ್ಯೂದು ಇಲ್ಲ, ಯಾವ ಕೆಲ್ಸಾನೂ ಮಾಡೋದಿಲ್ಲ. ಹೌದು ತಾನೆ?

          ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಖಾಸಗಿ ಚಾನೇಳಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಬೇಕಾದಾಗ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನೇ ಕೊಡಬಾರದು ಎಂದು ಹಳ್ಳಿಯ ಶಾಲೆಯ ತೋರಿಸಿದ್ದೆ ನಂಗೆ ಬರೆಯಲು ತುರಿಕೆ ಬರಿಸಿದ ವಿಷಯ..

        "ಗಿಡವಾಗಿ ಬಗ್ಗದು ಮರವಾಗಿ ಬಗ್ಗೀತೇ"? ಅಂತ ಹಿರಿಯರು ತಿಳಿಹೇಳುವುದುಂಟು.. ಅದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತು. ಎಷ್ಟು ಜನ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಳೆ ಮೇಷ್ಟರ ಹತ್ತಿರ ಪೆಟ್ಟು ತಿಂದೂ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿತೋ ಕಲಿಯದೇ ಇರುವವರೋ ಇದ್ದೀರಿ.; ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಯದಿದ್ರೆ ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡಿ, ತಪ್ಪಂತೂ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ ಅಂತ ಅರಿತಿದ್ದೀರಿ ತಾನೆ?

ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನೇ ಇದ್ರೆ ಆವ್ರು ಮೇಷ್ಟ್ರಾಗೋಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ? ಹಾಗೇನಾದ್ರೂ ಇದ್ದಿದ್ರೆ ನಮ್‍ನೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಯಾಕೆ ಕಳಿಸ್ತಾ ಇದ್ರು ಅಲ್ವಾ?

ಮನೇಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಚೆಸ್ಟೆಯ ಹತೋಟಿಗೆ ತರಲಾಗದೇ ಒದ್ದಾಡೋ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ, ಹೋಗ್ಲಿ ಈ ಮಂಗ ನನ್ನ ಮಗನ ಬಾಲನ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ರೆ ಒಂದಿಂಚಾದ್ರು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ಮನುಷ್ಯ ಜನ್ಮವಾದ್ರೂ ಬರಬಹುದು ಅನ್ನೋ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದಲೇ ತಾನೆ ನಮ್‍ನೆಲ್ಲ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳಿಸೋದು?
ಹುಟ್ಟುವಾಗ ಎಲ್ಲ ಮಗುವೊ ಮಂಗವೆ, ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಅಪನಂಬಿಕೆ ಅಥವಾ ಸಂಶಯ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ.. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಒದ್ದು ತಿದ್ದಿದ ನಂತರವೇ ನಮಗೆಲ್ಲ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಮಾನವ ರೂಪ ಬರುವುದು..

ನಾನೂ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗ್‌ಬೇಕಾದ್ರೆ ದಿನಾನು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಭೂಪ. ಒಂದಿನ ಏನಾಯ್ತು ನೀವೇ ಕೇಳಿ. ಆರನೆ ತರಗತಿ, ಮುರಿದ ಮಾಡಿನ ಕಾನನ ಮಧ್ಯದ ದಪ್ಪ ಪಕಾಸಿಯ ಹಳ್ಳಿ ಶಾಲೆ.. ಉದ್ದನೆ ಬೆಂಚು ನಮಗೆಲ್ಲ ಕೂರೋಕೆ.. ನಮ್ಮ ಗೋಣಿಚೀಲದಂತ ಬ್ಯಾಗುಗಳನ್ನ ನೋಡಿದ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಜಾಸ್ತಿ ಇದ್ದ ಬೆಂಚನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ ಇಡೋಕೆ ಅಂತ ತರಿಸಿಕೊಟ್ಟರು. ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗ್ರೂ ಶಿಸ್ತಾಗಿ ಉತ್ಸೂಹರಾಗಿ ಬ್ಯಾಗುಗಳನ್ನ ಬೆಂಚ್ ಮೇಲಿಟ್ರೆ, "ವಜ್ರಮುನಿ, ಸುಧೀರ್" ನಂಥ ಚಾಲಿ ಬರಿಸೊ ಖಳ ನಾಯಕರ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನ ನೋಡಿದ್ದ ನನಗೆ, ಬ್ಯಾಗ್ ನ ನೆಲಡ್ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಕಾಲನ್ನ ಯಾಕೆ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಕೊಬಾರದು ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದು ಸಹಜವೇ.. (ಒಪ್ಪಿದಿರಿ ಅಲ್ವಾ. ಹಾಗೆ ಬನ್ನಿ ದಾರಿಗೆ..) ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನ್ಸಿದ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದ್ರೆ, ಪ್ರಪಂಚ ಕೇಳುತ್ತಾ? ಆದ್ರೆ ನಾ ಜಾಸ್ತಿ ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡ್ಲೆ ಇಲ್ಲ ಬಿಡ್ರಿ, ಬ್ಯಾಗ್ ನ ಕಾಲ್ ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿ, ಕಾಲನ್ನ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟೆ ನೋಡಿ.. ಮುಂದೇನಾಯ್ತು?


ನನ್ನ ಕಂಡ್ರೆ ಮುದ್ದು ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದ ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಧಡಕ್ಕಂಥ ರಾಮಾವತಾರ ಬಿಟ್ಟು ನರಸಿಂಹಾವತಾರ ಆಗುವುದೇ.. ಮುಂದಿನ ಬೆಂಚಿನ ಹುಡುಗನ ಕರೆದು, ಹೋಗಿ ರೂಲರ್ ತಗೊಂಡ್ ಬಾರೋ ನಾಗ್ರಾಜ ಎಂದಾಗ, "ಬಿಡು, ನಂಗಲ್ಲ" ಅಂತ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಂಗೆ, ರೂಲರ್ ಯದ್ವಾ ತದ್ವಾ ನನ್ನ ಹಣ್ಣುಗಾಯಿ ನೀರುಗಾಯಿ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆಯೇ ಬಾಹ್ಯ ಲೋಕದ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿದ್ದು..

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಯಾಕೆ ಹೇಳಿದೆ ಅಂದ್ರೆ, ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷೆಯೂ ಒಂದು ಬಹು ಮುಖ್ಯವಾದ ಭಾಗ. ಅದು ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗಿಸದಿದ್ದರೆ, ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಸಹನೆ ಸಂಯಮದ ಮೊಳಕೆ ಮೂಡದು.

ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿಯೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಣವ ಒದಗಿಸಲಾಗದ ಪೇಟೇ ಕಾನ್‌ವೆಂಟ್ ಗಳ ನಡುವೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಎಲೆ ಮರೆಯ ಕಾಯಿಯಂತೆ ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಹಳ್ಳಿ ಶಾಲೆಗಳಿವೆ..
"ಹಾವೂ ಸಾಯಬಾರದು, ಕೋಲೂ ಮುರಿಯಕೂಡದು" ಎಂಬ ದ್ವಂದ್ವ ನೀತಿ ದಯವಿಟ್ಟು ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ಹೊರಗಿಡಿ..

ಶಿಕ್ಷಿಸಿದರೇನು? ಮಕ್ಕಳು ಸುಶೀಕ್ಷಿತರಾಗಿ, ದೇಶ ಸುಭೀಕ್ಷೆಯಾದರೆ ಕೊಟ್ಟ ಶಿಕ್ಷೆಯೂ ಸಾರ್ಥಕವಲ್ಲವೆ?